١٠٦٦.رسول اللّه صلى الله عليه و آله : مِمّا أعطَى اللّه ُ اُمَّتي وفَضَّلَهُم بِهِ عَلى سائِرِ الاُمَمِ ... كانَ إذا بَعَثَ نَبِيّا جَعَلَهُ شَهيدا عَلى قَومِهِ ، وإنَّ اللّه َ تَبارَكَ وتَعالى جَعَلَ اُمَّتي شُهَداءَ عَلَى الخَلقِ حَيثُ يَقولُ : «لِيَكُونَ الرَّسُولُ شَهِيدًا عَلَيْكُمْ وَ تَكُونُواْ شُهَدَاءَ عَلَى النَّاسِ» [١] . [٢]

٨ / ٣ . شَفاعَةُ النَّبيّ صلى الله عليه و آله لَهُم

١٠٦٧.رسول اللّه صلى الله عليه و آله : لَم يَبقَ نَبِيٌّ إلّا اُعطِيَ سُؤالَهُ [٣] ، وأَخَّرتُ شَفاعَتي لِاُمَّتي . [٤]

٨ / ٤ . أكثَرُ أهلِ الجَنَّةِ

١٠٦٨.رسول اللّه صلى الله عليه و آله : أهلُ الجَنَّةِ عِشرونَ وَمِئَةُ صَفٍّ ، ثَمانونَ مِنها مِن هذِهِ الاُمَّةِ ، وأربَعونَ مِن سائِرِ الاُمَمِ . [٥]

١٠٦٩.عنه صلى الله عليه و آله : أنَا أكثَرُ النَّبِيّينَ تَبَعا يَومَ القِيامَةِ . [٦]

١٠٧٠.عنه صلى الله عليه و آله : إنَّ لِكُلِّ نَبِيٍّ حَوضا يَومَ القِيامَةِ ، وَالَّذي نَفسي بِيَدِهِ إنَّهُم لَيَتَباهَونَ يَومَ القِيامَةِ أيُّهُم أكثَرُ وارِدا ، فَيَدعو كُلُّ نَبِيٍّ إلَيهِ مَن يَعرِفُ مِن اُمَّتِهِ ، وَالَّذي نَفسي بِيَدِهِ ، إنّي لَأَرجو أن أكونَ أكثَرَهُم وارِدا . [٧]

٨ / ٢ . گواهان بر امّت ها

١٠٦٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : از جمله چيزهايى كه خداوند به امّت من عطا كرد و بدين وسيله ، آنان را بر ديگر امّت ها برترى داد ... ، اين بود كه پيش تر ، هر گاه پيامبرى را مبعوث مى كرد ، او را بر قومش گواه قرار مى داد ، در حالى كه خداوند ـ تبارك و تعالى ـ امّت مرا بر خلق ، گواه قرار داده است و مى فرمايد : «تا اين پيامبر بر شما گواه باشد و شما بر مردم ، گواه باشيد» .

٨ / ٣ . شفاعت پيامبر صلى الله عليه و آله در حقّ آنها

١٠٦٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هيچ پيامبرى نمانده ، مگر آن كه خواسته اش به او داده شده است و من ، شفاعتم را براى امّتم به تأخير انداخته ام.

٨ / ٤ . بيشتر بهشتيان

١٠٦٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : اهل بهشت ، يكصد و بيست صف هستند كه هشتاد صف آنها از اين امّت است و چهل [صف ]ديگر ، از ساير امّت ها .

١٠٦٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : من پر پيروترين پيامبران در روز قيامتم .

١٠٧٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر پيامبرى را در روز قيامت ، حوضى است . سوگند به آن كه جانم در دست اوست ، در روز قيامت ، آنان بر سر اين كه كدامينِ آنها نوشندگان [٨] بيشترى دارند ، به يكديگر مى نازند . پس ، هر پيامبرى ، كسانى را كه از امّت خويش مى شناسد ، به سوى خود مى خوانَد . سوگند به آن كه جانم در دست اوست ، من اميدوارم كه بيشتر از همه آنان ، نوشنده (پيرو) داشته باشم .

[١] الحجّ : ٧٨ .[٢] قرب الإسناد : ص ٨٤ ح ٢٧٧.[٣] في كنزالعمّال : ج ١١ ص ٤٣٨ ح ٣٢٠٥٩ «سُؤلَهُ» .[٤] السنن الكبرى : ج ٢ ص ٦٠٨ ح ٤٢٦٦.[٥] سنن الترمذي : ج ٤ ص ٦٨٣ ح ٢٥٤٦.[٦] الأمالي للصدوق : ص ٣٧٤ ح ٤٧١.[٧] الزهد لابن المبارك (الملحقات) : ص ١٢١ ح ٤٠٤.[٨] واژه «وارِد» كه در متن عربى حديث آمده ، يعنى تشنه يا كسى كه براى نوشيدن يا برداشتن آب ، بر حوض يا آبشخورى وارد مى شود .