گزيده حكمت نامه پيامبر اعظم صلّي الله عليه و آله و سلّم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٩٠

٨٤٥.عنه صلى الله عليه و آله : النَّظَرُ إلَى الإِمامِ المُقسِطِ عِبادَةٌ . [١]

الفصل الثّالث : حكمة الإمامة

٨٤٦.رسول اللّه صلى الله عليه و آله : اِسمَعوا وأَطيعوا لِمَن وَلّاهُ اللّه ُ الأَمرَ ، فَإِنَّهُ نِظامُ الإِسلامِ . [٢]

٨٤٧.المعجم الكبير عن عبد اللّه بن مسعود : سَمِعتُ رَسولَ اللّه ِ صلى الله عليه و آله يَقولُ : لابُدَّ لِلنّاسِ مِن إمارَةٍ ؛ بَرَّةٍ أو فاجِرَةٍ ، فَأَمَّا البَرَّةُ فَتَعدِلُ فِي القَسمِ ، ويُقسَمُ بَينَكُم فَيؤُكُم بِالسَّوِيَّةِ ، وأَمَّا الفاجِرَةُ ، فَيبتَلى فيهَا المُؤمِنُ ، وَالإِمارَةُ الفاجِرَةُ خَيرٌ مِنَ الهَرجِ . قيلَ : يا رَسولَ اللّه ِ ، ومَا الهَرجُ ؟ قالَ : القَتلُ وَالكَذِبُ . [٣]

٨٤٨.رسول اللّه صلى الله عليه و آله : إنَّ أئِمَّتَكُم قادَتُكُم إلَى اللّه ِ عز و جل ، فَانظُروا بِمَن تَقتَدونَ في دينِكُم وصَلاتِكُم . [٤]

٨٤٩.الإمام الحسن عليه السلام : خَطَبَ رَسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله يَوما ، فَقالَ بَعدَ ما حَمِدَ اللّه َ وأَثنى عَلَيهِ : مَعاشِرَ النّاسِ كَأَنّي اُدعى فَاُجيبُ ، وإِنّي تارِكٌ فيكُمُ الثَّقَلَينِ : كِتابَ اللّه ِ وعِترَتي أهلَ بَيتي ، ما إن تَمَسَّكتُم بِهِما لَن تَضِلّوا ، فَتَعَلَّموا مِنهُم ولا تُعَلِّموهُم ، فَإِنَّهُم أعلَمُ مِنكُم ، لا تَخلُو الأَرضُ مِنهُم ، ولَو خَلَت إذا لَساخَت [٥] بِأَهلِها . [٦]

٨٤٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : نگريستن به پيشواى دادگر، عبادت است.

فصل سوم : حكمت امامت

٨٤٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : از كسى كه خداوند او را ولىّ امر قرار داده است، حرف شنوى و فرمان بُردارى كنيد؛ زيرا كه او شيرازه اسلام است.

٨٤٧.المعجم الكبير ـ به نقل از عبد اللّه بن مسعود ـ: از پيامبر خدا شنيدم كه مى فرمايد: «مردم را ناگزير، فرمان روايى بايد، نيك يا بد. فرمان رواى نيك، در تقسيمْ عدالت مى ورزد و غنايمتان، ميان شما به يكسان تقسيم مى شود، و [در فرمان روايى ]بد، مؤمن آزموده مى شود. فرمان روايىِ بد، بهتر از هرج و مرج است». گفته شد: اى پيامبر خدا! هرج و مرج چيست؟ فرمود: «كشتار و دروغ».

٨٤٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : پيشوايان شما، رهبران شما به سوى خداوند عز و جل هستند. پس بنگريد كه در دين و نمازتان به چه كسى اقتدا مى كنيد.

٨٤٩.امام حسن عليه السلام : روزى پيامبر خدا به ايراد خطابه پرداخت و پس از حمد و ثناى خداوند، فرمود: «اى مردم! گويا من فرا خوانده مى شوم و [دعوت حق را ]اجابت مى كنم. من [مى روم و] در ميان شما دو چيز گران بها بر جاى مى گذارم: كتاب خدا و عترتم [يعنى ]اهل بيتم، كه تا وقتى به اين دو چنگ زنيد، هرگز گم راه نمى شويد. پس، از آنان بياموزيد و به آنان نياموزيد؛ زيرا آنان از شما داناترند. زمين، هيچ گاه از وجود آنان، خالى نمى شود، كه اگر خالى شود، در آن صورت، ساكنان خود را فرو مى بلعد» .