گزيده حكمت نامه پيامبر اعظم صلّي الله عليه و آله و سلّم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٠٣

٥٤١.عنه صلى الله عليه و آله : إذا أحَبَّ اللّه ُ عَبدا مِن اُمَّتي قَذَفَ في قُلوبِ أصفِيائِهِ وأرواحِ مَلائِكَتِهِ وسُكّانِ عَرشِهِ مَحَبَّتَهُ لِيُحِبّوهُ ، فَذلِكَ المُحِبُّ حَقّا ، طوبى لَهُ ، ولَهُ شَفاعَةٌ عِندَ اللّه ِ يَومَ القِيامَةِ . [١]

٥ / ٣ . الاُنسُ بِاللّه ِ

٥٤٢.الدعوات : وعَنهُ [أي رَسولِ اللّه ِ صلى الله عليه و آله ] : يا رَبِّ ، وَدَدتُ أنّي أعلَمُ مَن تُحِبُّ مِن عِبادِكَ فَاُحِبُّهُ . قالَ عز و جل : إذا رَأَيتَ عَبدي يُكثِرُ ذِكري فَأَنَا أذِنتُ لَهُ في ذلِكَ ، وأنَا اُحِبُّهُ ، وإذا رَأَيتَ عَبدي لا يَذكُرُني فَأَنَا حَجَبتُهُ عَن ذلِكَ ، وأنَا أبغَضتُهُ . [٢]

٥ / ٤ . الحِمايَةُ مِنَ الدُّنيا

٥٤٣.رسول اللّه صلى الله عليه و آله : إذا أحَبَّ اللّه ُ عَبدا حَماهُ الدُّنيا ؛ كَما يَظَلُّ أحَدُكُم يَحمي سَقيمَهُ الماءَ . [٣]

٥ / ٥ . الاِبتِلاءُ بِعَظيمِ البَلاءِ

٥٤٤.رسول اللّه صلى الله عليه و آله : إذا أحَبَّ اللّه ُ عَبدا اِبتَلاهُ بِعَظيمِ البَلاءِ، فَمَن رَضِيَ فَلَهُ عِندَ اللّه ِ الرِّضى ، ومَن سَخَطَ البَلاءَ فَلَهُ عِندَ اللّه ِ السَّخَطُ . [٤]

٥٤٥.عنه صلى الله عليه و آله : إذا أحَبَّ اللّه ُ عَبدا اِبتَلاهُ ، فَإِن صَبَرَ اجتَباهُ ، فَإِن رَضِيَ اصطَفاهُ . [٥]

٥٤١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه خداوند ، بنده اى از امّتم را دوست بدارد ، محبّتش را در دل هاى برگزيدگانش و در جان هاى فرشتگان و ساكنان عرشش مى افكند تا دوستش بدارند . چنين كسى ، به حقيقت ، دوستدار است . خوشا به حالش! او در روز قيامت ، نزد خداوند ، حقّ شفاعت دارد .

٥ / ٣ . اُنس با خدا

٥٤٢.الدعوات : و از او (يعنى پيامبر خدا) است [كه گفت : ]پروردگارا ! دوست داشتم بدانم كدام بنده ات را دوست مى دارى ، تا دوستش بدارم . خداوند فرمود : «هر گاه ديدى بنده اى بسيار مرا ياد مى كند ، [بدان كه ]من به او اجازه ياد خود را داده ام و من ، او را دوست دارم ؛ امّا هر گاه ديدى بنده ام مرا ياد نمى كند ، [بدان كه ]من او را از آن باز داشته ام و من ، او را دشمن مى دارم» .

٥ / ٤ . پرهيز از دنيا

٥٤٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه خدا ، بنده اى را دوست بدارد ، او را از دنيا مى پرهيزانَد ، همان گونه كه يكى از شما بيمار خود را از آب مى پرهيزانَد .

٥ / ٥ . مبتلا شدن به بلاى بزرگ

٥٤٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه خداوند عز و جل بنده اى را دوست بدارد ، او را به گرفتارى و مصيبتى بزرگ ، مبتلا مى كند . پس اگر آن بنده راضى گشت ، بهره اش نزد خداوند ، رضايت است و اگر ناخشنود گشت ، بهره اش نزد خداوند ، ناخشنودى است .

٥٤٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه خداوند ، بنده اى را دوست بدارد ، او را مبتلا مى كند . پس اگر شكيبايى كرد ، او را برمى گزيند و اگر خشنود گشت ، او را ويژه خود مى گردانَد .