٤٨٣.رسول اللّه صلى الله عليه و آله : لَمّا أهبَطَ اللّه ُ آدَمَ إلَى الأَرضِ قامَ وِجاهَ [٤] الكَعبَةِ فَصَلّى رَكعَتَينِ ، فَأَلهَمَهُ اللّه ُ هذَا الدُّعاءَ : . . . اللّهُمَّ إنّي أسأَلُكَ إيمانا يُباشِرُ قَلبي ، ويَقينا صادِقا حَتّى أعلَمَ أنَّهُ لا يُصيبُني إلّا ما كَتَبتَ لي ، ورِضا بِما قَسَمتَ لي . [٥]

ب ـ فَضلُ اللّه ِ

٤٨٤.رسول اللّه صلى الله عليه و آله : إذا أرادَ اللّه ُ عز و جل بِعَبدٍ خَيرا أرضاهُ بِما قَسَمَ لَهُ وبارَكَ لَهُ فيهِ ، وإذا لَم يُرِد بِهِ خَيرا لَم يُرضِهِ بِما قَسَمَ لَهُ ولَم يُبارِك لَهُ فيهِ . [٦]

٤٨٠.امام صادق عليه السلام : هيچ گاه پيامبر خدا درباره چيزى كه گذشته بود ، نمى فرمود : كاش غير اين بود !

٨ / ٢ . هشدار درباره ناخشنودى از قضا

٤٨١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند عز و جل فرمود : «هر كس به قضاى من خشنود نباشد و به قَدَر من ايمان نياورد ، بايد در پى خدايى غير از من باشد» .

٤٨٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ از جمله سفارش هايش به على عليه السلام ـ: اى على! بدترينِ مردم ، كسى است كه خداوند را در قضايش متّهم كند .

٨ / ٣ . عوامل خشنودى به قضا

الف ـ يقين

٤٨٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : وقتى خداوند ، آدم را به زمين فرو فرستاد ، آدم رو به روى كعبه ايستاد و دو ركعت نماز به جا آورد . آن گاه خداوند ، اين دعا را به او الهام فرمود : « . . . خدايا! از تو ايمانى قلبى مى خواهم و يقينى صادقانه ـ تا بدانم جز آنچه برايم مقرّر داشته اى ، به من نمى رسد ـ و [نيز ]خشنودى به آنچه برايم تقسيم كرده اى» .

ب ـ فضل خدا

٤٨٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند عز و جل ، هر گاه براى بنده اى نيكى بخواهد ، او را به آنچه براى او قسمت نموده ، خشنود مى سازد و برايش در آن بركت قرار مى دهد ، و هنگامى كه براى بنده اى نيكى نخواهد ، او را به آنچه قسمتش نموده ، خشنود نمى سازد و در آن برايش بركت قرار نمى دهد .

[١] الكافي : ج ٢ ص ٦٣ ح ١٣.[٢] التوحيد : ص ٣٧١ ح ١١.[٣] كتاب من لا يحضره الفقيه : ج ٤ ص ٣٦٣ ح ٥٧٦٢.[٤] الوِجاهُ : التّجاهُ . يقال : داري وِجاهَ دارِكِ : حِذاءَها مِن تلقاءِ وجهها (المعجم الوسيط : ج ٢ ص ١٠١٥ «وجه») .[٥] المعجم الأوسط : ج ٦ ص ١١٧ ح ٥٩٧٤.[٦] الرضا عن اللّه بقضائه لابن أبي الدنيا : ص ٨٩ ح ٥٥ .