گزيده حكمت نامه پيامبر اعظم صلّي الله عليه و آله و سلّم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٣٦

٣٥٢.عنه صلى الله عليه و آله : إِنَّ آدَمَ لَمّا رَأَى النُّورَ ساطِعا مِن صُلبِهِ ؛ إِذ كانَ اللّه ُ قَد نَقَلَ أَشباحَنا مِن ذُروَةِ العَرشِ إِلى ظَهرِهِ ، رَأَى النُّورَ ولَم يَتَبَيَّنِ الأَشباحُ ... فَقالَ : ما هذِهِ الأَشباحُ؟ فَقالَ اللّه ُ تَعالى : يا آدَمُ، هذِهِ أَشباحُ أَفضَلِ خَلائِقي وبَرِيّاتي : هذا مُحَمَّدٌ وأَنَا المَحمودُ الحَميدُ في أَفعالي ، شَقَقتُ لَهُ اسما مِنِ اسمي... . [١]

٣ / ١٨ . الحَيُّ

الكتاب

«وَ تَوَكَّلْ عَلَى الْحَىِّ الَّذِى لَا يَمُوتُ وَ سَبِّحْ بِحَمْدِهِ وَكَفَى بِهِ بِذُنُوبِ عِبَادِهِ خَبِيرًا» . [٢]

الحديث

٣٥٣.رسول اللّه صلى الله عليه و آله ـ في دُعاءِ الجَوشَنِ الكَبيرِ ـ: يا حَيّا قَبلَ كُلِّ حَيٍّ ، يا حَيّا بَعدَ كُلِّ حَيٍّ ، يا حَيُّ الَّذي لَيسَ كَمِثلِهِ حَيٌّ ، يا حَيُّ الَّذي لا يُشارِكُهُ حَيٌّ ، يا حَيُّ الَّذي لا يَحتاجُ إِلى حَيٍّ ، يا حَيُّ الَّذي يُميتُ كُلَّ حَيٍّ ، يا حَيُّ الَّذي يَرزُقُ كُلَّ حَيٍّ ، يا حَيّا لَم يَرِثِ الحَياةَ مِن حَيٍّ ، يا حَيُّ الَّذي يُحيِي المَوتى ، يا حَيُّ يا قَيّومُ لا تَأخُذُهُ سِنَةٌ ولا نَومٌ . [٣]

٣٥٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : آدم عليه السلام آن گاه كه نور را از صُلب خود ، تابان ديد ، آن هنگام كه خداوند ، اشباح ما را از اوج عرش به پشت او جابه جا كرد ، نور را ديد و اشباح [براى او ]روشن نشدند . . . پس گفت : اين اشباح چيست؟ خداوند متعال فرمود : «اى آدم! اينها اشباحِ برترين مخلوقات و آفريدگان من اند . اين ، محمّد است و من ، ستودنىِ ستوده در كارهايم . براى او نامى از نام خود برگرفتم ... » .

٣ / ١٨ . حى

قرآن

«و بر آن زنده كه نمى ميرد ، توكّل كن و به ستايش او تسبيح گوى؛ و همين بس كه او به گناهانِ بندگانش آگاه است» .

حديث

٣٥٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در دعاى «جوشن كبير» ـ: اى زنده پيش از هر زنده ، اى زنده پس از هر زنده ، اى زنده اى كه همانند او زنده اى نيست ، اى زنده اى كه زنده اى با او شريك نمى گردد ، اى زنده اى كه به زنده اى نياز ندارد ، اى زنده اى كه هر زنده اى را مى ميرانَد ، اى زنده اى كه هر زنده اى را روزى مى رسانَد ، اى زنده اى كه زندگى را از زنده اى ارث نبرده است ، اى زنده اى كه مُردگان را زنده مى كند ، اى زنده ، اى پاينده اى كه خواب سبُك و خواب گران ، او را فرا نمى گيرد!