٣٤١.رسول اللّه صلى الله عليه و آله ـ في قِصَّةِ آدَمَ عليه السلام ـ: فَلَمّا أَقَرّا لِرَبِّهِما بِذَنبِهِما وأَنَّ الحُجَّةَ مِنَ اللّه ِ لَهُما ، تَدارَكَتهُما رَحمَةُ الرَّحمنِ الرَّحيمِ فَتابَ عَلَيهِما رَبُّهُما إِنَّهُ هُوَ التَّوّابُ الرَّحيمُ . قالَ اللّه ُ : يا آدَمُ اهبِط أَنتَ وزَوجُكَ إِلَى الأَرضِ ، فَإِذا أَصلَحتُما أَصلَحتُكُما ، وإِن عَمِلتُما لي قَوَّيتُكُما ، وإِن تَعَرَّضتُما لِرِضايَ تَسارَعتُ إِلى رِضاكُما ، وإِن خِفتُما مِنّي آمَنتُكُما مِن سَخَطي . قالَ : فَبَكَيا عِندَ ذلِكَ وقالا : رَبَّنا فَأَعِنّا عَلى صَلاحِ أَنفُسِنا وعَلَى العَمَلِ بِما يُرضيكَ عَنّا. قالَ اللّه ُ لَهُما : إِذا عَمِلتُما سوءا فَتوبا إِلَيَّ مِنُه أَتُب عَلَيكُما ، وأَنَا اللّه ُ التَّوّابُ الرَّحيمُ. [٢]

٣ / ١٢ . الجابِرُ ، الجَبّارُ [٣]

الكتاب

«هُوَ اللَّهُ الَّذِى لَا إِلَـهَ إِلَا هُوَ الْمَلِكُ الْقُدُّوسُ السَّلَـمُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَيْمِنُ الْعَزِيزُ الْجَبَّارُ الْمُتَكَبِّرُ سُبْحَـنَ اللَّهِ عَمَّا يُشْرِكُونَ» . [٤]

«و اوست كسى كه توبه را از بندگان خود مى پذيرد و از گناهان درمى گذرد و آنچه مى كنيد ، مى داند» .

حديث

٣٤١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در داستان آدم عليه السلام ـ: پس آن گاه كه آن دو (آدم و حوّا) ، براى پروردگارشان به گناه خود اقرار كردند و به اين كه حجّت از خدا براى آنهاست ، رحمتِ رحمتگر مهربان ، آنها را دريافت . پس پروردگارشان ، بر آنها بازگشت كه او توبه پذيرِ مهربان است . خدا فرمود : «اى آدم! تو با همسرت ، به سوى زمين فرود آييد . پس هر گاه صالح گشتيد ، من ، شما را به سامان مى كنم و اگر براى من كار كنيد ، شما را نيرومند مى كنم و اگر خشنودىِ مرا نشانه رفتيد ، به خشنودىِ شما مى شتابم و اگر از من ترسيديد ، شما را ازناخشنودى ام ايمن مى سازم» . در آن هنگام ، [ آدم و حوّا] گريستند و گفتند : پروردگار ما ! ما را براى صلاح خودمان و بر عمل به آنچه تو را خشنود مى سازد ، يارى كن . خداوند به ايشان فرمود : «هر گاه بدى كرديد ، پس از آن به سوى من باز گرديد تا بر شما باز گردم . منم خداى توبه پذيرِ مهربان» .

٣ / ١٢ . جابر ، جبّار [٥]

قرآن

«اوست خدايى كه جز او معبودى نيست؛ همان فرمان رواى پاكِ سلامت[ بخش و ]ايمنى بخش نگهبان شكست ناپذير چيره متكبّر است . پاك است خدا از آنچه [ با او ]شريك مى گردانند!» .

[١] الشورى : ٢٥ .[٢] تفسير العيّاشي : ج ١ ص ٣٦ ح ٢١ .[٣] «الجابر» اسم فاعل من «جَبَرَ ، يَجْبُرُ» من مادّة «جبر» وهو جنس من العظمة والعلوّ والاستقامة (معجم مقاييس اللغة : ج ١ ص ٥٠١) ، والجبر أَن تغني الرجل من فقر ، أَو تصلح عظمه من كسر .[٤] الحشر : ٢٣ .[٥] صفت «جابر (به سامان كننده)» ، اسم فاعل از «جَبَر ، يَجْبُرُ» از مادّه «جبر» است كه آن هم گونه اى از سترگى و بلندْ پايگى و ايستادگى است و جبر ، آن است كه انسان از هر نيازى ، بى نياز گردد .