٣٤٤٧.صحيح البخاري عن سهل بن سعد الساعدي : لَمّا كُسِرَت عَلى رَأسِ رَسولِ اللّه ِ صلى الله عليه و آله البَيضَةُ ، واُدمِيَ وَجهُهُ وكُسِرَت رَبَاعِيَتُهُ [٢] ، وكانَ عَلِيٌّ عليه السلام يَختَلِفُ بِالماءِ فِي المِجَنِّ ، وجاءَت فاطِمَةُ عليهاالسلام تَغسِلُ عَن وَجهِهِ الدَّمَ ، فَلَمّا رَأَت فاطِمَةُ عليهاالسلام الدَّمَ يَزيدُ عَلَى الماءِ كَثرَةً ، عَمَدَت إلى حَصيرٍ فَأَحرَقَتها ، وألصَقَتها عَلى جُرحِ رَسولِ اللّه ِ صلى الله عليه و آله ، فَرَقَأَ الدَّمُ . [٣]

٣٤٤٨.صحيح مسلم عن أنس : كانَ رَسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله يَغزو بِاُمِّ سُلَيمٍ ونِسوَةٍ مِنَ الأَنصارِ مَعَهُ إذا غَزا ، فَيَسقينَ الماءَ ، ويُداوينَ الجَرحى . [٤]

٣٤٤٩.الطبقات الكبرى : أسلَمَت اُمُّ سُلَيمٍ ، وبايَعَت رَسولَ اللّه ِ صلى الله عليه و آله ، وشَهِدَت يَومَ حُنَينٍ وهِيَ حامِلٌ بِعَبدِاللّه ِ بنِ أبي طَلحَةَ ، وشَهِدَت قَبلَ ذلِكَ يَومَ اُحُدٍ تَسقِي العَطشى ، وتُداوِي الجَرحى . [٥]

٣ / ٢ . ادب پرستارى

٣٤٤٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بيمارانتان را به خوردنى و نوشيدنى وادار مكنيد ؛ چرا كه خداوند ، به آنان مى خورانَد و مى نوشانَد .

٣ / ٣ . زنان پرستار در نبردهاى پيامبر صلى الله عليه و آله

٣٤٤٧.صحيح البخارى ـ به نقل از سهل بن سعد ساعدى ـ: هنگامى كه كلاه خود بر سرِ پيامبر خدا شكست ، چهره وى به خون نشست و دندان رباعىِ [٦] ايشان نيز شكست . على عليه السلام با سپر ، آب مى آورد و فاطمه عليهاالسلامـ كه بِدان جا آمد ـ خون را از چهره ايشان مى شست . فاطمه عليهاالسلام چون مشاهده كرد كه خون بر آب غلبه دارد ، حصيرى را برداشت و سوزانْد و اين سوزانده را به زخم پيامبر خدا چسباند و پس از آن ، خون ، فرو نشست .

٣٤٤٨.صحيح مسلم ـ به نقل از اَنَس ـ: پيامبر خدا ، اُمّ سُلَيم و زنانى از انصار را با خود به پيكار مى برد و آنان ، آب مى رساندند و مجروحان را درمان مى كردند.

٣٤٤٩.الطبقات الكبرى : اُمّ سُلَيم ، اسلام آورد و با پيامبر خدا ، بيعت كرد و در نبرد حُنَين، در حالى كه به عبد اللّه بن ابى طلحه آبستن بود ، حضور يافت. او پيش تر در نبرد اُحُد به تشنگان ، آب مى رساند و مجروحان را درمان مى كرد.

[١] سنن ابن ماجة : ج ٢ ص ١١٤٠ ح ٣٤٤٤ .[٢] الرَباعِية : إحدى الأسنان الأربع التي تلي الثنايا ، بين الثَّنِيّة والناب (لسان العرب : ج ٨ ص ١٠٨).[٣] صحيح البخاري : ج ٥ ص ٢١٦٢ ح ٥٣٩٠ .[٤] صحيح مسلم : ج ٣ ص ١٤٤٣ ح ١٣٥ .[٥] الطبقات الكبرى : ج ٨ ص ٤٢٥.[٦] چهار دندان واقع ميان دندان هاى پيشين (ثنايا) و دندان هاى نيش را در دو فك بالا و پايين ، «رباعى» مى نامند.