دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٣ - ب حمدهاى او

٤٢٧٨. امام على ٧: سپاسْ خدايى را كه به من، نعمت اسلام داد و قرآن را به من آموخت، و مرا نزد بهترينِ بندگان، خاتم پيامبران و سرور رسولان، محبوب ساخت كه [نشانه‌] نيكويى او بر من و لطف او با من است.

٤٢٧٩. امام على ٧: سپاسْ خدايى را كه نه بودش از چيزى است و نه آنچه را هست از چيزى پديد آورده است؛ آن كه به پيدايش چيزها بر ازليّت خويش و به ناتوانى كه اشيا را بدان نشان كرده، بر توانايى خود و به خاطر نياز چيزها در حفظ از نابودى، بر دوامش گواهى گرفته است.

٤٢٨٠. امام على ٧: سپاسْ خدايى را كه سپاسگويى را كليد ذكرش و سببى براى فزونى لطفش و دليلى بر نعمت‌ها و عظمت خود قرار داده است.

٤٢٨١. امام على ٧: سپاسْ خدايى را كه آفريننده بندگان، گسترنده زمين، جارى سازنده آب در پستى‌هاى زمين و روياننده گياه در بلندى‌هاى آن است. براى اوّل بودنِ او آغازى نيست و براى جاودان بودنش پايانى نيست.

٤٢٨٢. امام على ٧: سپاسْ خدايى را كه آسمانى او را از آسمان ديگر و زمينى از زمين ديگر، پوشيده نمى‌دارد.

٤٢٨٣. امام على ٧: سپاسْ خدايى را كه ولىّ خود را يارى كرد، دشمنش را واگذاشت،