دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤١ - ٣/ ٣ ١ اهتمام به دعا

به خدا سوگند، او پيوسته در اين حال بود تا آن كه فجر، طلوع كرد.

٤٢٥٥. الخصال به نقل از نَوف بِكالى: شبى نزد على بن ابى طالب ٧ به سر بردم. همه شب را نماز مى‌خواند و ساعت به ساعت بيرون مى‌رفت و به آسمان مى‌نگريست و قرآن مى‌خواند. پس از پاره‌اى از شب نزد من آمد و گفت: «اى نوف! بيدارى يا خوابى؟».

گفتم: بيدارم، اى امير مؤمنان! با نگاه تو را دنبال مى‌كنم.

فرمود: «خوشا بر دل كَندگان از دنيا و شيفتگان به آخرت! آنان‌همانهايى‌اند كه زمين را بستر، خاكش را فرش، آبش را شربت گوارا، قرآن را لباسِ رو، و دعا را لباس زير گرفته‌اند و به روش عيسى بن مريم ٨ از دنيا بُريده‌اند».

٣/ ٣

پيشواى دعا كنندگان‌

٣/١-٣

اهتمام به دعا

٤٢٥٦. امام صادق ٧: امير مؤمنان، مردى پُر دعا بود.

٤٢٥٧. امام على ٧: هيچ گرفتارى گرچه گرفتارى‌اش بسيار باشد، از شخص آسوده‌اى كه از بلا در امان نيست، به دعا كردن سزاوارتر نيست.