دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٣ - ٣/ ٣ ١ اهتمام به دعا

٤٢٥٨. امام على ٧ خطاب به پسرش امام حسن ٧: بدان، آن كه گنجينه‌هاى آسمان‌ها و زمين در دست اوست، به تو براى دعا كردن اذن داده است و پذيرش آن را تعهّد نموده و به تو فرمان داده است تا از او درخواست كنى تا به تو ببخشد، و از او رحمت خواهى تا به تو رحم كند و [نيز] بين تو و او، كسى را كه مانعت شود، قرار نداده و تو را به كسى كه بين تو و او شفيع باشد، حوالت نداده است، و اگر بدى كرده‌اى، از توبه منعت نساخته است ... و براى تو درِ توبه و بازگشت را گشود.

هرگاه او را بخوانى، صدايت را مى‌شنود و هرگاه با او مناجات كنى، مناجاتت را مى‌داند. از اين رو، خواست دلت را به او مى‌رسانى و راز دلت را در پيشش مى‌گشايى و غم‌هايت را با او دردِ دل مى‌كنى و گشودن غم‌هايت را از او مى‌خواهى و در كارهايت از او يارى مى‌جويى و از گنجينه رحمتش چيزهايى را كه جز او بر دادنش توانمند نيست، مى‌خواهى، از قبيل: فزونى عمر، سلامت بدن و فراوانى روزى.

آن‌گاه با اجازه دادن به تو در درخواست از او، كليد گنجينه‌هايش را در دستان تو قرار داد، تا هرگاه خواستى، درهاى نعمتش را با دعا بگشايى و باران پياپى رحمتش را از او بخواهى.

٤٢٥٩. امام على ٧: بسيار دعا كن تا از سيطره شيطان، در امان باشى.

٤٢٦٠. امام على ٧: داناترينِ مردم به خداوند، پُردرخواست‌ترين آنان از اوست.

٤٢٦١. امام على ٧: وقت مؤمن سه بخش است: وقتى كه در آن با پروردگارش راز و نياز مى‌كند؛ وقتى كه به سامان دادن زندگى‌اش مى‌پردازد؛ و وقتى كه در آن خويش را با