٤٢٥٤. فلاح السائل به نقل از حَبّه عُرَنى: در حالى كه من و نَوف در فضاى باز قصر (دار الحكومه) خوابيده بوديم، امير مؤمنان را در حالى كه دست روى ديوار گذاشته بود، چون آدم‌هاى متحيّر در دل شب ديديم كه مى‌گويد: «مسلّما در آفرينش آسمان‌ها و زمين، در پىِ يكديگر آمدن شب و روز، و كشتى‌هايى كه در دريا روان‌اند با آنچه به مردم سود مى‌رساند، و [همچنين‌] آبى كه خدا از آسمان فرو فرستاده و با آن، زمين را پس از مردنش زنده گردانيده، و در آن هرگونه جنبنده‌اى پراكنده كرده، و [نيز در] گردانيدن بادها و ابرى كه ميان آسمان و زمينْ آرميده است، براى گروهى كه مى‌انديشند، واقعا نشانه‌هايى [گويا] وجود دارد.» و شروع كرد اين آيات را خواندن و همچون كسى كه هوش خود را از دست داده باشد، راه مى‌رفت.

فرمود: «اى حبّه! خوابى يا بيدار؟».

گفتم: بيدارم. تو چنين مى‌كنى، پس ما چه كنيم؟!

اشك از ديدگانش سرازير شد و گريست و به من فرمود: «اى حبّه! خداى را ايستگاهى است و ما را در پيشگاهش ايستادنى. هيچ كارى از كارهاى ما برايش پوشيده نيست. اى حبّه! خدا به من و تو از رگ گردن، نزديك‌تر است. اى حبّه! هيچ چيز، من و تو را از [چشم‌] خدا پوشيده نمى‌دارد».

سپس فرمود: «اى نَوف! تو خوابى؟».

گفتم: نه، اى امير مؤمنان! من خواب نيستم. در اين شب، مرا بسيار گريان كردى.

فرمود: «اى نوف! اگر در اين شب از خوف خداوند عز و جل گريه‌ات طولانى گشت، فردا در پيشگاه خداى عز و جل ديدگانت روشن خواهد شد.

اى نوف! هيچ قطره‌اى از چشم كسى به خاطر ترس از خدا فرو نريخت، جز آن كه دريايى از آتش را خاموش ساخت.

اى نوف! در نزد خدا هيچ كس با منزلت‌تر از كسى نيست كه از خوف خدا بگريد، براى خدا دوست بدارد و براى خدا دشمن بدارد.

اى نوف! هر كس براى خدا دوست بدارد كسى را بر دوستان خدا مقدّم ندارد و هر كس براى خدا دشمن بدارد به دشمنان خيرى نرساند، و در اين صورت، حقايق ايمان را كامل كرده‌است».

آن‌گاه، آن دو تن را پند داد و به آنها تذكّر داد و در آخر فرمود: «همواره از خدا پروا كنيد، كه من شما را بيم دادم».

آن‌گاه شروع به راه رفتن كرد، در حالى كه مى‌فرمود: «اى كاش مى‌دانستم در هنگامى كه در غفلت هستم، تو از من رويگردانى يا بر من نظاره‌گرى؟ و اى كاش مى‌دانستم هنگامى كه در خوابم و هنگامى كه در برابر نعمت‌هايت كم شكرم، حال من چگونه است».