دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٥٥ - ٣/ ٣ ١٤ دعاهاى منظوم امام

اى خداى من و سرور من! محرومم مساز

از شفاعت بزرگش، كه او شفاعتش پذيرفته است.

و درود بر او فرست تا آن هنگام كه يكتاپرستى تو را مى‌خوانَد

و خوبانى با تو مناجات مى‌كنند و به درگاهت ركوع مى‌كنند.

٤٤٦٩. امام على ٧ نيز در ديوان منسوب به ايشان:

اگر درباره گناهانم بينديشم، بسيارند

ولى رحمت پروردگارم از گناهانم گسترده‌تر است.

اميد من به خاطر كارهاى خوبى كه انجام داده‌ام، نيست‌

بلكه در رحمت خدا طمع مى‌ورزم.

اگر گذشتى در كار باشد، به خاطر رحمت است‌

و اگر غير آن باشد، چه چاره‌اى بينديشم؟

او، مالك و معبود و پروردگار و نگهبان من است‌

و من براى او، بنده‌اى اقراركننده و فروتنم.

٤٤٧٠. امام على ٧ در ديوان منسوب به ايشان:

خداى من! تو داراى فضل و منّتى‌

و من، صاحب گناهان! پس، از من چشم بپوش.

گمان من اى خداى من در تو، گمانِ زيباست‌

پس اى خداى من حسن ظنّ مرا محقَّق فرما.

٤٤٧١. امام على ٧ در ديوان منسوب به ايشان:

لبّيك! لبّيك! تو مولايش هستى‌

پس رحم كن بر بنده كوچكت كه به تو پناه آورده است.