بیست گفتار اخلاقی - عرفانی - ایزدی، عباس؛خزائلی، محمدعلی - الصفحة ٢٥٥ - بزرگداشت پيامبران

قابليت خود رهبرى و امامت مى‌كند و دستور مى‌دهد و اگر جامعه‌اى ولايت و امامت وى را نپذيرفت، اين نقص جامعه است و خود او نقصى ندارد؛ چون خودش، كمال را يعنى جنبه معنوى و فردى را دارد. اين مسئله در ولىّ فقيه جامع الشرائط هم اين‌گونه است و رهبرى و ولايت او ناشى از شرايط و جنبه‌هاى فردى و كمالات شخصى و عدالت و لياقت و اعلميّت اوست. هميشه مقامات اجتماعى اگر براساس حق باشند، از لياقتهاى فردى و كمالات معنوى ناشى مى‌شوند، وگرنه اعطاى مقام بى‌تناسب و به ناحق خواهند بود.

بزرگداشت پيامبران‌

ما وظيفه داريم مقام انبيا و اوليا را محترم بشماريم و اين محترم داشتن نفعى به حال آنها ندارد؛ بلكه نتيجه آن عايد جامعه مى‌شود. اگر در جامعه‌اى اهل تقوا مورد احترام باشند، خواه‌ناخواه، تقوا جنبهء عمومى پيدا مى‌كند و اگر صداقت و راستگويى در جامعهء انسانها مورد علاقه باشد، به تدريج صدق و راستى فراگير مى‌شود و دروغ از جامعه رخت برمى‌بندد. تكريم پيامبران، امامان، بندگان صالح خدا و علماى خدمتگزار و باتقوا، مقامى براى آنها به شمار نمى‌رود و مقام و ارزش آنها به همان كمالاتى است كه دارند؛ بلكه نتيجه‌اش براى خود ما است. محترم داشتن هم فقط اين نيست كه جلوى پايشان بلند شويم و يا به فرزندشان احترام كنيم، هرچند به قول معروف: «يكرم الرّجل فى ولده»؛ گرامى داشتن شخص به اين است كه اولاد او را گرامى بداريم از اين‌روست كه ما موظف هستيم سادات را محترم بشماريم. حديثى است به اين مضمون كه پيامبر فرمود بديهاى ذريه‌ام را به خاطر من ببخشيد و ناديده بگيريد.