بیست گفتار اخلاقی - عرفانی - ایزدی، عباس؛خزائلی، محمدعلی - الصفحة ٢١٤ - نمونههايى از غرور و افتراهاى يهود

نمونه‌هايى از غرور و افتراهاى يهود

نمونه اول: درباره يكى از افتراهاى يهود، قرآن مى‌فرمايد:

و قالُوا لنْ تمسّنا النّارُ إِلاّ أيّاماً معْدُودةً؛ [١] قوم يهود و بنى اسرائيل گفتند آتش جهنم با ما تماس نمى‌گيرند، مگر چند روزى.

اين مطلب در زمانى بود كه به شهادت آيات قبلى، آنها كلام خدا را آگاهانه تحريف و در برخورد با مؤمنان به اسلام، تظاهر به اسلام مى‌كردند و چيزى را به عنوان كتاب خدا از پيش خود مى‌نوشتند و بعد مغرورانه ادعا مى‌كردند ما بيمه هستيم و اگر هم در آتش بسوزيم، چند روزى بيش نيست.

ظاهرا عقيده‌شان اين بوده است كه بيشتر از هفت روز، به عدد روزهايى كه بنى اسرائيل گوساله پرستيدند عذاب نمى‌شوند. يهود با چنين اعتقادى، بدترين كارها را مرتكب مى‌شدند و مى‌گفتند اگر هم عذاب بشويم، مدت كوتاهى بيش نيست. به اين‌گونه، گناه و جرم آن را در نظر خود سبك جلوه مى‌دادند و به لحاظ اين غرور، معصيت را مرتكب مى‌شدند.

ازاين‌رو، قرآن براى شكستن غرور آنها مى‌فرمايد:

قُلْ أتّخذْتُمْ عِنْد اللّهِ عهْداً فلنْ يُخْلِف اللّهُ عهْدهُ أمْ تقُولُون على اللّهِ ما لا تعْلمُون؛ آيا شما (بر اين عذاب نشدن) عهدى گرفته‌ايد؟ كه البته اگر خداوند به كسى عهدى بدهد، خلاف آن را عمل نمى‌كند؛ و يا ندانسته بر خدا چيزى را نسبت مى‌دهد؟

بعد مى‌فرمايد:

بلى‌ منْ كسب سيِّئةً و أحاطتْ بِهِ خطِيئتُهُ فأُولئِك أصْحابُ النّارِ هُمْ فِيها خالِدُون؛ [٢] اين‌طور نيست كه شما فكر مى‌كنيد - به آتش گناه نمى‌سوزيد - هركس بدى را

[١] بقره (٢) آيهء ٨١.

[٢] همان، آيهء ٨٢.