يوْم ترى الْمُؤْمِنِين و الْمُؤْمِناتِ يسْعى‌ نُورُهُمْ بيْن أيْدِيهِمْ و بِأيْمانِهِمْ بُشْراكُمُ الْيوْم جنّاتٌ تجْرِي مِنْ تحْتِها الْأنْهارُ خالِدِين فِيها ذلِك هُو الْفوْزُ الْعظِيمُ؛ اى رسول گرامى، به‌ياد آور روزى را كه مردان و زنان مؤمن نور ايمانشان در پيشاروى آنها و سمت راستشان در شتاب است. مژده باد شما را امروز به باغهايى كه زير آنها جويها روان است و در آن باغهاى بهشتى، جاودان خواهيد بود. اين همان رستگارى بزرگ است.

يوْم يقُولُ الْمُنافِقُون و الْمُنافِقاتُ لِلّذِين آمنُوا اُنْظُرُونا نقْتبِسْ مِنْ نُورِكُمْ قِيل اِرْجِعُوا وراءكُمْ فالْتمِسُوا نُوراً فضُرِب بيْنهُمْ بِسُورٍ لهُ بابٌ باطِنُهُ فِيهِ الرّحْمةُ و ظاهِرُهُ مِنْ قِبلِهِ الْعذابُ؛ و در آن روز زنان و مردان منافق به اهل ايمان گويند به ما فرصتى دهيد تا ما هم از نور شما روشنايى برگيريم. از سوى اهل ايمان به آنها گفته شود به پشت سر خويش (به دنيا) برگرديد و از آنجا نور (اطاعت) برگيريد. در اين هنگام بين اهل بهشت و جهنم ديوارى قرار داده مى‌شود كه داراى درى است كه باطن آن بهشت رحمت است و از جانب ظاهر، عذاب جهنم خواهد بود.

يُنادُونهُمْ أ لمْ نكُنْ معكُمْ قالُوا بلى‌ و لكِنّكُمْ فتنْتُمْ أنْفُسكُمْ و تربّصْتُمْ و اِرْتبْتُمْ و غرّتْكُمُ الْأمانِيُّ حتّى جاء أمْرُ اللّهِ و غرّكُمْ بِاللّهِ الْغرُورُ؛ (منافقان فرياد مى‌زنند) آيا ما در دنيا با شما نبوديم؟ بگذاريد از نور شما استفاده كنيم. اهل ايمان جواب مى‌دهند: چرا، ولى شما خود را به فتنه و هلاكت انداختيد و در دنيا منتظر حادثه‌اى ناگوار براى مؤمنان و اسلام بود و در دين الهى شك و ترديد داشتيد و آرزوهاى دور و دراز شما را فريب داد تا وقتى كه امر خدا رسيد و شيطان فريبكار، شما را تا لحظه مرگ، از خدا غافل و مغرور گردانيد.

{/فالْيوْم لا يُؤْخذُ مِنْكُمْ فِدْيةٌ و لا مِن الّذِين كفرُوا مأْواكُمُ النّارُ هِي موْلاكُمْ و بِئْس الْمصِيرُ؛/[١] پس

[١] حديد (٥٧) آيات ١٢ تا ١٥.