بیست گفتار اخلاقی - عرفانی - ایزدی، عباس؛خزائلی، محمدعلی - الصفحة ١٧٩ - مرگ، فاصله بهشت و دوزخ

موكّل به يزيّن له المعصية ليركبها و يمنّيه التّوبة ليسوّفها، اذا هجمت منيته عليه اغفل ما يكون عنها؛ در دنيا از آن به حدّى توشه گيريد كه در روز رستاخيز نجات‌بخش شما باشد. بنده بايد از پروردگارش بترسد و تقوا پيشه كند و پيوسته دل خويش را از گوهر پربهاى نصيحت و حكمت و اندرز آكنده سازد و دست انابه و بازگشت به سوى آفريدگار بردارد و به هواى نفس و خواهشهاى نابجاى دل غالب آيد. به راستى مرگ بنده از وى پنهان شده و آرزو او را مى‌فريبد و شيطان گماردهء بر اوست؛ به‌طورى كه براى ارتكاب نافرمانى، آن را زينت مى‌دهد و توبه، وى را اميدوار مى‌كند كه آن را تأخير اندازد؛ تا وقتى كه مرگ غافل‌گيرانه بر او هجوم آورد.

فيا لها حسرة على ذى غفلة ان يكون عمره عليه حجّة و ان تؤدّيه ايّامه الى الشقوة نسأل الله سبحانه ان يجعلنا و ايّاكم ممّن لا ببطره نعمة و لا تقصّروا به عن طاعة ربّه غاية و لا تحلّ به بعد الموت ندامة و لا كابة؛ [١] دريغا بر انسان غافلى كه عمرش دليلى است بر ضد او، و روزگارش او را به بدبختى و شقاوت بكشاند. از خداوند درخواست دارم ما را جزء كسانى قرار ندهد كه نعمت و لذت سرمستشان كرده و اين سرمستى به عصيان و طغيانشان كشانده است. از خداوند تمنا دارم ما را جزء كسانى بگرداند كه هيچ هدفى آنان را از اطاعتش بازنمى‌دارد و پس از مرگ هرگز نادم و پشيمان نمى‌شوند.

اين دو خطبه ماهيت و حقيقت دنيا را بيان مى‌كند و به بندگان هشدار مى‌دهد به زرق و برق دنيا و سراى فانى دل نبنديد و از آن براى سراى باقى و ابدى توشه و ذخيره برگيرد و با دلبستگى به شهوت دنيا فريب شيطان را نخوريد و از عمر كوتاه خود، كه سايهء ناپايدار است، با استفاده از دنيا در تأمين سعادت ابدى خويش بكوشيد و از پيك مرگ كه به سان پرنده‌اى پيوسته بالاى سر شما

[١] نهج البلاغه، خطبه ٦٤.