بیست گفتار اخلاقی - عرفانی - ایزدی، عباس؛خزائلی، محمدعلی - الصفحة ١٤٨ - اثر اخلاص، توجه به خدا

حكومت و قضاوت كند و از گرايش به ميل نفس، كه گمراه‌كننده از راه خدا است، خوددارى كند.

اثر اخلاص، توجه به خدا

اگر بپرسيد چه چيزى جلو ميل دل را مى‌گيرد و راه حل چيست، مى‌گوييم: توجه به خدا. هروقت مى‌خواهيم سخنى بگوييم و يا دست به كارى بزنيم، اول انديشه كنيم كه آيا خداوندى كه همه‌كاره من، مالك هستى و عادل است و هرچه دارم از اوست و به اعمال ما رسيدگى مى‌كند، از رفتار من راضى است؟ اگر اينها انديشه‌ها كه جلوه‌هايى از ياد خداست، در ذهن ما بيايد، در اين صورت هواى نفس كنار مى‌رود و وقتى مى‌خواهيم به كسى اهانت كنيم، آبروى عالم دينى را ببريم، يا كسى را آزار دهيم و يا حرف بى‌تحقيق بزنيم، ابتدا فكر مى‌كنيم و با خود مى‌گوييم هرچند آن شخص متوجه نمى‌شود، اما خداوند عالم قادر، مى‌فهمد و ما را مؤاخذه مى‌كند. با اين توجه است كه هواهاى نفسانى كنار مى‌رود، وسوسه‌هاى شيطان بى‌اثر مى‌ماند، دانسته‌هاى ما اثر مى‌گذارد، و اين خاصيت اخلاص است.

راه نفوذ سلطنت شيطان

در حقيقت راه نفوذ و سلطنت شيطان بر انسان، نقاط ضعف اخلاقى است كه در وجود انسان قرار دارد. اما افراد خالص و باتقوا به اعتراف خود شيطان، از فريب و اغواى او در امان‌اند. قرآن از قول شيطان مى‌فرمايد:

لأُغْوِينّهُمْ أجْمعِين `إِلاّ عِبادك مِنْهُمُ الْمُخْلصِين؛ هرآينه همه بندگانت را گمراه مى‌كنم، جز ناآلودگان (پاكان) را.

خداوند هم در جواب تهديد شيطان مى‌فرمايد: