گفتم وقتى شما و موافقان شما كار امامت را بر انتخاب كردن امت مى‌گذاريد و اساس آن انتخاب عدالت و شجاعت و امانت و سيرت ظاهرى امام است براى اثبات اين صفات در يك نفر كه مى‌خواهيد او را براى امامت امت برگزينيد جز «غلبه ظن» و چيره‌گى كه ممكن است بعدها خلاف آن ظاهر شود ملاك و معيارى نداريد.

بطلان ظن و گمان در عمل پيدا مى‌شود چنان كه در مورد فرشتگان روى داد حال آنكه فرشتگان در برگزيدن و اختيار هر امر و هر كار بر فرزندان آدم برترى دارند. وقتى خداى تعالى آدم (ع) را آفريد و او را خليفه قرار داد فرشتگان به آستان خداى جل جلاله عرضه داشتند كه:

أَ تَجْعَلُ فِيها مَنْ يُفْسِدُ فِيها وَ يَسْفِكُ الدِّماءَ وَ نَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَ نُقَدِّسُ لَكَ‌.

(سوره بقره آيه ٢٨) آيا كسى را در زمين آفريدى كه در آنجا تباهى ببار مى‌آورد و خونها مى‌ريزد حالى كه ما بسپاس تو تسبيح گوييم و ترا تقديس مى‌كنيم.

اما وقتى حال آدم (ع) بر فرشتگان آشكار شد از اين عقيده كه او را داراى آن شايستگى نمى‌دانستند از نظر خود در عزل آدم بازگشتند و گفتند: سُبْحانَكَ لا عِلْمَ لَنا إِلَّا ما عَلَّمْتَنا پاكا.

منزها. ما را علمى نيست جز آنچه تو بما مى‌آموزى.

هم آنسان كه براى آدم (ع) در خوردن ميوه ممنوع روى داد