اى محمد اى فرزندم- كه خداوند جل جلاله دين و دنياى ترا نگاه دارد و يقين و تولاى ترا كامل گرداند- بدان كه اگر من در سراسر زندگانى به بيمارى ديوانگى يا به مرض پيسى و خوره دچار مى‌شدم بر من از گرفتارى به منصبهاى دولتى آسانتر بود كه چهره اسلام از آن تيره گردد و چيزى از آنچه را كه پيمبران و جدّت محمّد ص بنيان نهادند ويران كنم و مايه ننگ او گردم و چنان كنم كه دشمنان دين او به سرزنش سخنان ناروا گويند و در اين سوء شهرت با دشمنان يارى و همكارى كنم. زيرا در اين حال دشمنان مى‌گويند و مى‌پندارند كه اگر دين جد ما محمد ٦ اين چگونگى‌ها را كه متصديان مقامات دولتى داراى آنند نداشت و مشتمل بر هول و هوسبازى و هوسناكى و تظاهر به ارتكاب كارهاى حرام نبود فلانى كه فرزند اوست و تظاهر به پايبندى به ناموس دين مى‌كند با واليان و دولتيان وارد كار نمى‌شد و در راهى كه مايه اهانت به مراسم جدّ او و نياكان گذشته اوست با آنها همگامى نمى‌كرد و به امورى كه خلاف شيوه دين او باشد شادمان نمى‌شد و اين بدنهادى را به آن دين نسبت نمى‌داد- پس بنگر كه هنگام سكرات مرگ مصيبت و ندامت من بر چگونه خواهد بود و در روز شمار در چه جايگاه قرار خواهم داشت و محاسبه من از چه قرار خواهد بود و نادانى و خوارى من تا كجاست.

با كدام چشم و با چه رو جدت محمد ٦ و پيش‌گامان آزاده‌گى را بنگرم و با چه روى به آنان ديده افكنم؟ حالى كه بزرگترين ننگ‌