كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٣٤ - فى التوبة عن الخطايا و الانابة الى واهب العطايا

يا رب يا رب! كه بهايى را

آن عمر تباه ريايى را

خطى‌[١] ز صداقت ايشان ده‌

توفيق رفاقت ايشان ده‌

باشد كه شود ز وفا منشان‌

نه اسم و نه رسم، نه نام و نشان‌

اى داده خلاصه‌ى عمر بباد

وى گشته بلهو و لعب دلشاد

اى مست ز جام هوا و هوس‌

ديگر ز شراب معاصى بس‌

تا چند روى بره عاطل‌

يك‌بار بخوان ز هق الباطل‌

زين بيش خطبه پناه مباش‌

مرغابى بحر گناه مباش‌

از توبه بشوى گناه و خطا

وز توبه بجوى نوال و عطا

گر تو برسى بنعيم مقيم‌

وز توبه رهى ز عذاب اليم‌

توبه در صلح بود يا رب‌

اين در مى‌كوب بصد يا رب‌

نوميد مباش ز عفو اللّه‌

اى مجرم عاصى نامه سياه‌

گرچه گنه تو ز عد بيش است‌

عفو و كرمش از حد بيش است‌

عفو ازلى كه برون ز حد است‌

خواهان گناه فزون ز عد است‌

ليكن چندان در جرم مپيچ‌

كه مكان صلح نماند هيچ‌

تا چند كنى اى شيخ كبار

توبه تلقين بهايى زار

كو توبه‌ى‌[٣] روز به شب شكند

وين توبه بروز دگر فكند

عمرش بگذشت بليت و عسى‌

وز توبه‌ى صبح شكست مسا

اى ساقى دلكش فرخ فال‌

دارم ز حيات هزار ملال‌

در ده قدحى ز شراب طهور

بر دل بگشا در عيش و سرور

كه گرفتارم بغم جانكاه‌

زين توبه‌ى سست بتر ز گناه‌

كو توبه كه به شب شكند

وين توبه شب را بروز فكند