كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٣٢ - فصل فى علم النافع فى المعاد

زان ره نبرى بدر مقصود

فلسش قلب است و فرس نابود

علمى بطلب كه ترا فانى‌

سازد ز علائق جسمانى‌

علمى بطلب كه بدل نورست‌

سينه ز تجلى آن طورست‌

علمى كه از آن چو شوى محظوظ

گردد دل تو لوح المحفوظ

علمى بطلب كه كتابى نيست‌

يعنى ذوقيست، خطابى نيست‌

علمى كه نسازدت از دونى‌

محتاج به آلت قانونى‌

علمى بطلب كه نمايد راه‌

وز سر ازل كندت آگاه‌

علمى بطلب كه جدالى نيست‌

حالى است تمام و مقالى نيست‌

علمى كه مجادله را سبب است‌

نورش ز چراغ ابو لهب است‌

علمى بطلب كه گزافى نيست‌

اجماعيست و خلافى نيست‌

علمى كه دهد به تو جان نو

علم عشقست ز من بشنو

بعلوم غريبه تفاخر چند

زين گفت و شنود زبان دربند

سهل است‌[١] نحاس كه زر كردى‌

زر كن مس خويش تو اگر مردى‌

از جفر و طلسم بروز پسين‌

نفعى نرسد به تو، اى مسكين‌

بگذر ز همه به خودت پرداز

كز پرده برون نرود آواز

٤٧٠ آن علم ترا كند آماده‌

از قيد جهان كند آزاده‌

عشق است كليد خزاين جود

سارى در همه ذرات وجود

غافل تو نشسته به محنت و رنج‌

و اندر بغل تو كليد گنج‌

جز حلقه‌ى عشق مكن در گوش‌

از عشق بگو در عشق بكوش‌

علم رسمى همه خسرانست‌

در عشق آويز كه علم آنست‌

آن علم ز تفرقه برهاند

آن علم تو را ز تو بستاند