كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٣٣ - فصل فى المناجات و الشوق الى صحبته اصحاب الحال و ارباب الكمال

آن علم ترا ببرد برهى‌

كز شرك خفى و جلى برهى‌

آن علم ز چون و چرا خاليست‌

سر چشمه‌ى آن على عاليست‌

ساقى قدحى ز شراب الست‌

كه نه خستش پا نه فشردش دست‌

در ده به بهايى دلخسته‌

آن دل بقيود جهان‌[١] بسته‌

تا كنده‌ى جاه ز پا شكند

وين تخته كلاه ز سر فكند

عشاق‌[٣] جمالك احترقوا

فى بحر صفا تك قد غرقوا

فى باب نوالك قد وقفوا

و بغير جمالك ما عرفوا

نيران الفرقة تحرقهم‌

امواج الا دمع تفرقهم‌

گر پاى نهند بجاى سر

در راه طلب زيشان بگذر

كه نمى‌دانند ز شوق لقا

پا را از سر سر را از پا

من غير زلالك ما شربوا

و بغير جمالك‌[٤] ما طربوا

صدمات جمالك تفنيهم‌

نفحات وصالك تحييهم‌

كم قد احيوا كم قد مات‌

عنهم فى العشق روايات‌

طوبى لفقير رافقهم‌

بشرى لحزين وافقهم‌

يا رب يا رب كه بهايى عاصى را

سر دفتر اهل معاصى را

عشاق جمالك قد غرقوا

فى بحر وصالك و احترقوا