كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٨٦ - رهزن هوش

از ناله‌ى عشاق نوائى بردار

وز درد و غم دوست دوائى بردار

از منزل يار تا تو اى سست قدم‌

يك گام زياده نيست پائى بردار

در بزم تو اى شمع منم زار و اسير

در كشتن من هيچ ندارى تقصير

با غير سخن كنى كه از رشك بسوز

سويم نكنى نگه كه از غصه بمير!

تا بتوانى ز خلق اى يار عزيز

دورى كن و در دامن عزلت آويز

انسان مجازيند اين نسناسان‌

پرهيز ز انسان مجازى پرهيز

از سبحه من پير مغان رفت ز هوش‌

وز ناله من فتاد در شهر خروش‌

آن شيخ كه خرقه داد و زنار خريد

تكبير ز من گرفت در ميكده دوش‌

اى زاهد خودنماى سجاده بدوش‌

ديگر پى نام و ننگ بيهوده مكوش‌

ستارى او چو گشت در عالم فاش‌

پنهان چه خورى باده برو فاش بنوش‌

كرديم دلى را كه نبد مصباحش‌

در خانه‌ى عزلت از پى اصلاحش‌

وز فر من الخلق بر آن خانه زديم‌

قفلى كه نساخت قفل‌گر مفتاحش‌

از ذوق صداى پايت اى رهزن هوش‌

وز بهر نظاره‌ى تو اى مايه‌ى نوش‌

چون منتظران بهر زمانى صد بار

جان بر در چشم آيد و دل بر در گوش‌