كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٥٩ - در منقبت على

زد بتيرم بعد چندين انتظار

گرچه دير آمد خوش آمد تير يار

شد دلم آسوده چون تيرم زدى‌

اى سرت گردم چرا ديرم زدى‌

مقصود و مراد كون ديديم‌

ميدان هوس به پى دويديم‌

هر پايه كزان بلندتر بود

از بخشش حق بدان رسيديم‌

چون بوقلمون بصد طريقت‌

بر اوج هواى دل طپيديم‌

رخ بر رخ دلبران نهاديم‌

لحن خوش مطربان شنيديم‌

در باغ جمال ماه رويان‌

ريحان و گل و بنفشه چيديم‌

چون ملك بقا نشد ميسر

زان جمله طمع از آن بريديم‌

وز دانه شغل باز جستيم‌

وز دام عمل برون جهيديم‌

رفتيم به كعبه مبارك‌

در حضرت مصطفى رسيديم‌

جستيم هزار گونه تدبير

تا تيغ اجل سپر نديديم‌

كرديم بجان دل تلافى‌

چون دعوت ارجعى شنيديم‌

بيهوده صداع خود نداديم‌

تسليم شديم و وارميديم‌

با وحشت گور انس جستيم‌

در كنج لحد بيارميديم‌

باشد كه چه بعد ما عزيزى‌

گويد چه به مشهدش رسيديم‌

(ايام وفا نكرد با كس)

در گنبد او نوشته ديديم‌

اى خاك درت سرمه ارباب بصارت‌

در تأديت مدح تو خم پشت عبارت‌

گرد قدم زايرت از غايت رفعت‌

بر فرق فريدون نه‌نشيند ز حقارت‌

در روضه تو خيل ملايك ز مهابت‌

گويند بهم مطلب خود را به اشارت‌

هر صبح كه روح القدس آيد به طوافت‌

در چشمه خورشيد كند غسل زيارت‌

در حشر به فرياد بهائى برس از لطف‌

كز عمر نشد حاصل او غير خسارت‌