كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٥٥ - قلندرى

پاسخش بدهى كه گر ملك جهان‌

مى‌دهى نبود بهاى عشر آن‌

گر دهى صد ملك بى‌تشويش را

مى‌فروشم كى حيات خويش را

ليكن اى كودن ببين بى‌قيل و قال‌

مى‌دهى مفت از كف خود ماه و سال‌

بين كه اين ديو لعين بى‌تاب و پيچ‌

مى‌ستاند روزهايت را به هيچ‌

آخر آن عمرى كه صد ملكش بها

بود افزون نيست جز اين روزها

روزها چون رفت شد عمرت تلف‌

نه ترا سرمايه نه سودى بكف‌

آنچه قيمت بودش از عالم فزون‌

گو چه كردى و كجا باشد كنون؟

اى دو صد حيف از چنين گنج گران‌

كان ز دست ما برون شد بى‌گمان‌

اى هزار افسوس و عالمها دريغ‌

كآفتاب ما نهان شد زير ميغ‌

اى دريغ از گنج بادآورد ما

اى دريغ آن كو كه بفهمد درد ما

دردها دارم بدل از روزگار

محرمى كو تا كنم درد آشكار

گر نبود خنگ مطلعى لگام‌

زدن بتوان بر قدم خويش گام‌

ور نبود مشربه از زر ناب‌

با دو كف دست توان خورد آب‌

ور نبود بر سر خوان آن و اين‌

هم بتوان ساخت بنان جوين‌

ور نبود جامه‌ى اطلس ترا

دلق كهن ساتر تن بس ترا

شانه‌ى عاج ار نبود بهر ريش‌

شانه توان كرد به انگشت خويش‌

جمله كه بينى همه دارد عوض‌

در عوضش گشته ميسر غرض‌

آنچه ندارد عوض اى هوشيار!

عمر عزيزست غنيمت شمار!

از سمور و حرير بيزارم‌

باز ميل قلندرى دارم‌

تكيه بر بستر منقش بس‌

بر تنم نقش بورياست هوس‌

چند باشم موزع الخاطر؟

ز استر و اسب و مهتر و قاطر