كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٧٧ - طريق مردى

يعنى كه ترا مى‌طلبم خانه به خانه‌

روزى كه برفتند حريفان پى هر كار

زاهد سوى مسجد شد و من جانب خمار

من يار طلب كردم و او جلوه‌گه يار

حاجى بره كعبه و من طالب ديدار

او خانه همى‌جويد و من صاحب‌خانه‌

هر در كه زنم صاحب آن خانه توئى تو!

هرجا كه روم پرتو كاشانه توئى تو!

در ميكده و دير كه جانانه توئى تو!

مقصود من از كعبه و بتخانه توئى تو!

مقصود توئى، كعبه و بتخانه بهانه‌

بلبل بچمن زان گل رخسار نشان ديد

پروانه در آتش شد و اسرار عيان ديد

عارف صفت روى تو در پير و جوان ديد

يعنى همه جا عكس رخ يار توان ديد

ديوانه منم، من! كه روم خانه به خانه‌

عاقل بقوانين خرد راه تو پويد

ديوانه برون از همه آئين تو جويد

تا غنچه بشكفته‌ى اين باغ كه بويد

هر كس به زبانى صفت حمد تو گويد

بلبل بغزل خوانى و قمرى به ترانه‌

بيچاره بهائى كه دلش زار غم تست‌

هر چند كه عاصيست ز خيل خدم تست‌

اميد وى از عاطفت دم‌به‌دم تست‌

تقصير (خيالى) به اميد كرم تست‌

يعنى كه گنه را به از اين نيست بهانه‌

هر چه در عالم بود ليلى بود

ما نمى‌بينيم در وى غير وى‌

حيرتى دارم از آن رندى كه گفت‌

چند گردم بهر ليلى گرد حى‌

اى بهائى شاهراه عشق را

جز[١] به‌پاى عشق نتوان كرد طى‌

يكى ديوانه را گفت بشمار

براى من همه ديوانگان را

جوابش داد كاين كاريست مشكل‌

شمارم خواهى ار فرزانگان را

ساز بر خود حرام آسايش‌

كه فراغت طريق مردى نيست‌

پا بفرساى در ره طلبش‌

پا همين بهر هرزه گردى نيست‌