كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٨٧ - عمر تباه

از به سكه زدم به شيشه تقوى سنگ‌

وز به سكه به معصيت فروبردم چنگ‌

اهل اسلام از مسلمانى من‌

صد ننگ كشيدند ز كفار فرنگ‌

يك‌چند ميان خلق كرديم درنگ‌

ز ايشان به وفا نه بوى ديديم نه رنگ‌

آن به كه ز چشم خلق پنهان گرديم‌

چون آب در آبگينه آتش در سنگ‌

در چهره ندارم از مسلمانى رنگ‌

بر من دارد شرف سگ اهل فرنگ‌

آن روسيهم كه باشد از بودن من‌

دوزخ را ننگ و اهل دوزخ را ننگ‌

در مدرسه جز خون جگر نيست حلال‌

آسوده‌دلى در آن محالست محال‌

اين طرفه كه تحصيل بدين خون‌جگر

در هر دو جهان جمله وبال است وبال‌

[١] عمريست كه تير زهر را آماجم‌

بر تارك افلاس و فلاكت تاجم‌

يك شمه ز مفلسى اگر شرح دهم‌

چندانكه خدا غنى است من محتاجم‌

غمهاى جهان در دل پرغم داريم‌

وز بحر الم ديده پرغم داريم‌

پس حوصله تمام عالم بايد

ما را كه غم تمام عالم داريم‌

افسوس كه عمر خود تباهى كردم‌

صد قافله گناه راهى كردم‌

در دفتر ما نماند يك نكته سفيد

از بس به شب و روز سياهى كردم‌

به زمين برد فرو خجلت محتاجانم‌

بى‌زرى كرد بمن آنچه بقارون زر كرد