كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٢٩ - فصل فى ذم من صرف خلاصة عمره فى العلوم الرسمية المجازية

شد عمر تو شصت‌[١] و همان پستى‌

وز باده‌ى لهو و لعب مستى‌

گفتم كه مگر چو بسى برسى‌

يا بى‌خود را دانى چه كسى‌

درسى درسى ز كتاب خدا

رهبر نشدت بطريق هدا

وز سى بچهل چو شدى واصل‌

جز جهل از چهل نشدت حاصل‌

اكنون چو به شصت رسيدت سال‌

يكدم نشدى فارغ ز وبال‌

در راه خدا قدمى نزدى‌

بر لوح وفا رقمى نزدى‌

مستى ز علائق جسمانى‌[٢]

رسوا شده‌اى و نمى‌دانى‌

از اهل غرور ببر پيوند

خود را بشكسته دلان بر بند

شيشه چو شكست شود ابتر

جز شيشه‌ى دل كه شود بهتر

اى ساقى باده‌ى روحانى‌

زارم ز علائق جسمانى‌

يك لمعه ز عالم نورم بخش‌

يك جرعه ز جام طهورم بخش‌

كز سر فكنم بصد آسانى‌

اين كهنه لحاف هيولانى‌

اى كرده بعلم مجازى خوى‌

نشنيده ز علم حقيقى‌[٤] بوى‌

سرگرم به حكمت يونانى‌

دل سرد ز حكمت ايمانى‌

در علم رسوم گرو مانده‌

نشكسته ز پاى خود اين كنده‌