كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ١١ - فصل فى أن البلايا و المحن فى هذا الطريق و ان كانت عسيرة لكنها على المحب يسيرة بل هى الراحة العظمى و النعمة الكبرى

آن‌قدر در شهر تن ماندى اسير

كان وطن يكباره‌[١] رفتت از ضمير

رو بتاب از جسم و جان را شاد كن‌

موطن اصلى خود را ياد كن‌

زين جهان تا آن جهان بسيار نيست‌

در ميان جز يك نفس در كار نيست‌

تا به چند اى شاه‌باز پرفتوح‌

باز مانى دور از اقليم روح‌

حيف باشد از تو اى صاحب هنر

كاندرين ويرانه ريزى بال‌وپر

تا بكى اى هدهد شهر سبا

در غريبى مانده باشى بسته‌پا

جهد كن اين بند از پا باز كن‌

بر فراز لامكان پرواز كن‌

تا بكى در چاه طبعى سرنگون‌

يوسفى يوسف بيا از چه برون‌

تا عزيز مصر ربانى شوى‌

وارهى از جسم و روحانى شوى‌

ايها القلب الحزين المبتلا

فى طريق العشق انواع البلا

لكن القلب العشوق الممتحن‌

لا يبالى بالبلايا و المحن‌

سهل باشد در ره فقر و فنا

گر رسد تن را تعب جان را عنا[٣]

رنج راحت دان چو شد مطلب بزرگ‌

گرد گله توتياى چشم گرگ‌

كى بود در راه عشق آسودگى‌

سر بسر در دست و خون آلودگى‌[٤]

تا نسازى بر خود آسايش حرام‌

كى توانى زد براه عشق گام‌

غير ناكامى در اين ره كام نيست‌

راه عشق است، اين ره حمام نيست‌