كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٤ - فصل فى التأسف و الندامة على صرف العمر فيما لا ينفع فى القيامة و تأويل قول النبى

كاكل مشكين بدوش انداخته‌

وز نگاهى كار عالم ساخته‌

گفت اى شيدا دل محزون من‌

وى بلاكش عاشق مفتون من‌

كيف حال القلب فى نار الفراق؟

گفتمش: و اللّه حالى لا يطاق!

يك‌دمك بنشست بر بالين من‌

رفت و با خود برد عقل و دين من‌

گفتمش: كى بينمت اى خوشخرام‌

گفت: نصف الليل لكن فى المنام!

قد صرفت العمر فى قيل و قال‌

يا نديمى قم فقد ضاق المجال‌

و اسقنى تلك المدام السلسبيل‌

انها تهدى الى خير السبيل‌

و اخلع النعلين يا هذا النديم‌

انها نار اضاعت للكليم‌

هاتها صهباء من خمر الجنان‌

دع كئوسا و اسقنيها بالدنان‌

ضاق وقت العمر عن آلاتها

هاتها من غير عصر هاتها

قم ازل عنى بها رسم الهموم‌

ان عمرى ضاع فى علم الرسوم‌

قل لشيخ قلبه منها نفور

لا تخف اللّه توّاب غفور

علم رسمى سر بسر قيل است و قال‌

نه ازو كيفيتى حاصل نه حال‌

طبع را افسردگى بخشد مدام‌

مولوى باور ندارد اين كلام‌

وه چه خوش مى‌گفت در راه حجاز

آن عرب شعرى به آهنگ حجاز[٢]

كل من لم يعشق الوجه الحسن‌

قرب الرحل اليه و الرسن‌