كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ١١٥ - حكايت

شعر

گربه گفت:

اولا اينكه من گناهى نكرده‌ام و هرگاه هم گناهى كرده باشم از كجا بر تو ظاهر شده كه مرا به توبه دلالت و ارشاد مى‌كنى؟!.

موش گفت:

شهريار! از رأى و دانش شما بعيد است كه چون من حقيرى شما را بايد نصيحت كنم، اما چون لازم مي‌بايد علاجى نيست بايد بگويم كه تصوف و پرهيزگارى از خصائص اديان و مذاهب است و من آن را در تو نمى‌بينم!.

گربه گفت:

اى نابكار! هر چيز در محل خود بكار مى‌آيد، در غير محل خود كمال حماقت و نادانى حاصل مى‌گردد، سخاوت و مروت با فقيران ستم ديده و ديانت بصاحب دين و انصاف در امور و رستگارى و حسن معاملات و خودشكنى آنها كه تو از من طلب مى‌كنى بدان مى‌نمايد كه كسى از براى دفع گرما پوشش خواهد و آتش افروختن، و در محل سرما پوشش انداختن و آتش نسوختن.

شعر

موش گفت: