كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٥٦ - دست دعا

تا كى از دست ساربان نالم؟

كه بود نام او گم از عالم‌

چند گويم ز خيمه و الجوق‌

چند بينم كجاوه و صندوق‌

گر نباشد اطاق و فرش حرير

كنج مسجد خوشست و كهنه حصير

گر مزعفر مرا رود از ياد

سر نان جوين سلامت باد!

دلم از قال و قيل گشته ملول‌

اى خوشا خرقه و خوشا كشكول‌

لوحش الا ز سينه جوشى‌ها

ياد ايام خرقه‌پوشى‌ها

اى خوش ايام شام و مصر و حجاز

فارغ از فكرهاى دور و دراز

باز گيرم شهنشهى از سر

وز كلاه نمد كنم افسر

شود آن پوست تخته تختم باز

گردد از خواب چشم بختم باز

خاك بر فرق اعتبار كنم‌

خنده بر وضع روزگار كنم‌

يك‌دمك با خود آ ببين چه كسى‌

از كه دورى و با كه هم نفسى‌

جور كم به ز لطف كم باشد

كه نمك بر جراحتم پاشد

جور كم بوى لطف آيد ازو

لطف كم محض جور زايد ازو

لطف دلدار اين‌قدر بايد

كه رقيبى ازو به رشك آيد

دلا تا بكى از در دوست دورى‌

گرفتار دام سراى غرورى؟

نه بر دل ترا از غم دوست دردى‌

نه بر چهره از خاك آن كوى گردى‌

ز گلزار معنى نه رنگى نه بوئى‌

درين كهنه گنبد نه هائى نه هوئى‌

ترا خواب غفلت گرفته است در بر

چه خواب گرانست اللّه اكبر

چرا اين‌چنين عاجز و بى‌نوائى‌

بكن جستجوئى، بزن دست و پائى‌

سؤال علاج از طبيبان دين كن‌

توسل بارواح آن طيبين كن‌