كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٥١ - فصل فى مجانسة الذوات بالصفات

وه چه نيكو گفت داناى حكيم‌

از پى تمثيل قدوس و قديم‌

اى برون از فكر و قال و قيل من‌

خاك بر فرق من و تمثيل من‌

داشت هر ذاتى چو در علم ازل‌

خواهش خود را به نوعى از عمل‌

با لسان حال كرد از حق سؤال‌

تا ميسر سازدش در لايزال‌

گر ميسر خير شد توفيق دان‌

گر ميسر شر بشد خذلانش خوان‌

نى ميسر اين جز الحاح سؤال‌

گرچه بى‌مسئول فعل آمد محال‌

يوم پس عائد باهل شر بود

ذيل عدل حق از آن اظهر بود

لم اين مرموز اسرار خداست‌

خوض دادن عقل را در وى خطاست‌

گر بعلم و حكمت حق قائلى‌

بر تو منحل مى‌شود بى‌مشكلى‌

ورنه اول رو تتبع كن علوم‌

خاصه تشريح و رياضى و نجوم‌

بين چه حكمتهاست در دور سپهر

بين چه حكمتهاست در تنوير مهر

بين چه حكمتهاست در خلق جهان‌

بين چه حكمتهاست در تعليم جان‌

بين چه حكمتهاست در خلق نبات‌

بين چه حكمتهاست در اين ميوه‌جات‌

صافى اين علمها خواهى اگر

رو بتوحيد مفضل كن نظر

كاندر آن از خازن علم اله‌

بشنوى با حق بيان اى مرد راه‌

علم و دانش جمله ارث انبياست‌

انبيا را علم از نزد خداست‌

خواندن صورى نشد صورت‌پذير

از معانى نيست دانا را گزير

نفس چو نگردد مهياى قبول‌

علم از ايشان مى‌كند در پى نزول‌

غايتش گاهى ميانجى حاصلست‌

مثل عقلى كو به ايشان واصلست‌

عقل از بند هوا چون وارهد

روى وجهت سوى عليين كند

انبيا را چيست تعليم عقول‌

گوش كن گر نيستى ز اهل فضول‌