كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٧ - فصل فى ذم العلماء المتشبهين بالامراء المترفعين عن سيرة الفقراء

از حقيقت بر تو نگشايد درى‌

ز بن مجازى مردمان تا نگذرى‌

گر تو خواهى عزت دنيا و دين‌

عزلتى از مردم دنيا گزين‌

چون شب قدر از همه مستور شد

لاجرم از پاى تا سر نور شد

اسم اعظم چونكه كس نشناسدش‌

سرورى بر كل اسما باشدش‌

تا تو نيز از خلق پنهانى همى‌

ليلة القدرى و اسم اعظمى‌

رو به عزلت آر اى فرزانه مرد

وز جميع ما سوى اللّه باش فرد

عزلت آمد گنج مقصود اى حزين‌

ليك گر با زهد و علم آيد قرين‌

عزلت بى‌زاى زاهد علت است‌[١]

ور بود بى‌عين علم آن زلت‌[٢] است‌

زهد و علم ار مجتمع نبود بهم‌

كى توان زد در ره عزلت قدم‌

علم چبود آنكه ره بنمايدت‌

زنگ گمراهى ز دل بزدايدت‌

زهد چبود از همه پرداختن‌

جمله را در داو اول باختن‌

اين هوسها از سرت بيرون كند

خوف و خشيت در دلت افزون كند

خشية اللّه را نشان علم دان‌[٣] انما يخشى، تو در قرآن بخوان‌

سينه را از علم‌[٤] حق آباد كن‌

رو حديث، لو علمتم‌[٥]، ياد كن‌

علم يابد زيب از فقر، اى پسر

نى ز باغ و راغ و اسب و گاو و خر

عزلت بى‌عين عين زلت است‌

ور بود بى‌زاى اصل علت است‌