كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٢٢ - فصل فى التشوق الى الاقلاع عن ادناس دار الغرور و التشوق الى الارتماس فى بحر الشراب الطهور

رو بسوز اين جبه‌ى ناپاك را

وين عصا و شانه و مسواك را

ظاهرت گر هست با باطن يكى‌

مى‌توان‌[١] ره يافت بر حق اندكى‌

ور مخالف شد درونت با برون‌

رفته باشى در جهنم سرنگون‌

ظاهر و باطن يكى بايد يكى‌

تا بيابى راه حق را اندكى‌

نان و حلوا چيست؟ اى نيكوسرشت‌

اين عبادتهاى تو بهر بهشت‌

نزد اهل حق بود دين كاستن‌

در عبادت مزد از حق خواستن‌

رو حديث ما عبدتك اى‌[٢] فقير

از كلام شاه مردان ياد گير

چشم بر اجر عمل از كوريست‌

طاعت از بهر طمع مزدوريست‌

خادمان بى‌مزد گيرند اين گروه‌

خدمت با مزدكى دارد شكوه؟

عابدى كو اجرت طاعات خواست‌

گر[٣] تو ناعابد نهى نامش رواست‌

تا بكى بر مزد دارى چشم تيز

مزد ازين بهتر چه خواهى اى عزيز

كو ترا از فضل و لطف با مزيد

از براى خدمت خود آفريد

با همه آلودگى قدرت نكاست‌

بر قدت تشريف خدمت كرد راست‌