كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ١٠ - فصل فى تأويل قول النبى

شد همه بر باد ايام شباب‌

بهر دين يك ذره ننمودى شتاب‌

عمرت از پنجه گذشت و يك سجود

كت بكار آيد نكردى اى جهود![١]

حاليا اى عندليب كهنه سال‌

ساز كن افغان و يك چندى بنال‌

چون نكردى ناله در فصل بهار

در خزان بارى قضا كن زينهار

تا كه دانستى زيانت را ز سود

توبه‌ات نسيه، گناهت نقد بود

غرق درياى گناهى تا بكى‌

وز معاصى روسياهى تا بكى‌

جد تو آدم بهشتش جاى بود

قدسيان كردند پيش او سجود

يك گنه چون كرد گفتندش تمام‌

مذنبى، مذنب، برو بيرون خرام‌

تو طمع دارى كه با چندين گناه‌

داخل جنت شوى اى روسياه!

ايها المأثور فى قيد الذنوب‌

ايها المحروم من سر الغيوب‌

لا تقم فى اسر[٢] لذات الجسد

انها فى جيد حبل من مسد

قم توجه شطر اقليم النعيم‌

و اذكر الاوطان و العهد القديم‌

گنج علم ما ظهر مع ما بطن‌

گفت: از ايمان بود حب الوطن‌

اين وطن مصر و عراق و شام نيست‌

اين وطن شهريست كآن را نام نيست‌

زانكه از دنياست اين اوطان تمام‌

مدح دنيا كى كند خير الانام‌

حب دنيا هست رأس هر خطا

از خطا كى مى‌شود ايمان عطا

اى خوش آن كو يابد از توفيق بهر

كآورد رو سوى آن بى‌نام شهر

تو درين اوطان غريبى اى پسر

خو به غربت كرده‌يى خاكت بسر!