كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٨٨ - ظاهر و باطن

بى‌روى تو خونابه فشاند چشمم‌

كارى بجز از گريه نداند چشمم‌

مى‌ترسم از آنكه حسرت ديدارت‌

در ديده بماند و نماند چشمم‌

يك‌چند در اين مدرسه‌ها گرديدم‌

از اهل كمال نكته‌ها پرسيدم‌

يك مسئله كه بوى عشق آيد از آن‌

در عمر خود از مدرسى نشنيدم‌

ما با مى و مينا سر تقوى داريم‌

دنيا طلبيم و ميل عقبى داريم‌

كى دنيى و دين به يكديگر جمع شوند

اينست كه نه دين و نه دنيا داريم‌

در خانه كعبه دل بدست آوردم‌

دل بردم و گبر و بت‌پرست آوردم‌

زنار زمار سر زلفش بستم‌

در قبله اسلام شكست آوردم‌

هر چند كه رند كوچه و بازاريم‌

اى خواجه مپندار كه بى‌مقداريم‌

سرى كه بآصف سليمان دادند

داريم ولى بهر كسى نسپاريم‌

خو كرده به خلوت دل غم‌فرسايم‌

كوتاه شد از صحبت مردم پايم‌

تا تنهايم هم نفسم ياد كسيست‌

چون هم نفسم كسى شود تنهايم‌

گفتيم مگر كه اوليائيم نه‌ييم‌

يا صوفى صفه‌ى صفائيم نه‌ييم‌

آراسته ظاهريم و باطن نه چنان‌

القصه چنانكه مى‌نمائيم نه‌ييم‌