كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٦ - فصل فى قطع العلائق و العزلة عن الخلائق

صرف شد عمرت ببحث نحو و صرف‌

از اصول عشق هم خوان يك دو حرف‌

دل منور كن بانوار جلى‌

چند باشى كاسه ليس بو على‌

سرور عالم شه دنيا و دين‌

سؤر مؤمن را شفا گفت اى حزين‌

سؤر رسطاليس و سؤر بو على‌

كى شفا گفته نبى منجلى‌

سينه‌ى خود را برو صد چاك كن‌[١] دل از اين آلودگيها پاك كن‌

با دف و نى دوش آن مرد عرب‌

وه چه خوش مى‌گفت از روى طرب‌

ايها القوم الذى فى المدرسه‌

كلما حصلتموها وسوسه‌

فكر كم ان كان فى غير الحبيب‌

ما لكن فى النشأة الاخرى نصيب‌

فاغسلوا يا قوم عن لوح الفؤاد

كل علم ليس ينجى فى العماد

ساقيا يك جرعه از روى كرم‌

بر بهائى ريز از جام قدم‌[٢]

تا كند شق پرده‌ى پندار را

هم بچشم يار بيند يار را

هر كه را توفيق حق آمد دليل‌

عزلتى بگزيد و رست از قال و قيل‌

عزت اندر عزلت آمد اى فلان‌

تو چه خواهى ز اختلاط اين و آن‌

پا مكش از دامن عزلت بدر

چند گردى چون گدايان در بدر

گر ز ديو نفس مى‌جوئى امان‌

رو نهان شو چون پرى از مردمان‌