كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٨ - فصل فى ذم العلماء المتشبهين بالامراء المترفعين عن سيرة الفقراء

مولوى را هست دايم اين گمان‌

كان بيابد زيب ز اسباب جهان‌

نقص علمست اى جناب مولوى‌

حشمت و مال و منال دنيوى‌

قاقم و خز چند پوشى چون شهان‌

مرغ و ماهى چند سازى زيب خوان‌

خود بده انصاف اى صاحب كمال‌

كى شود اين‌ها ميسر از حلال!

اى علم افراشته در راه دين‌

از چه شد مأكول و ملبوست چنين؟

چند مال شبهه ناك آرى بكف؟

تا كه باشى نرم‌پوش و خوش علف؟

عاقبت سازد ترا از دين برى‌

اين خودآرائى و اين تن‌پرورى‌

لقمه كآيد از طريق مشتبه‌

خاك خور خاك و بر آن دندان منه‌

كان ترا در راه دين مغبون‌[١] كند

نور عرفان از دلت بيرون كند

لقمه نانى كه باشد شبهه ناك‌

در حريم كعبه ابراهيم پاك‌

گر بدست خود فشاندى تخم آن‌

ور به گاو چرخ كردى شخم آن‌

ور مه نو در حصادش داس كرد

ور به سنگ كعبه‌اش دست آس كرد

ور به آب زمزمش كردى عجين‌

مريم آئين پيكرى از حور عين‌

ور بخواندى بر خميرش بى‌عدد

فاتحه با قل هو اللّه احد

ور بود از شاخ طوبى آتشش‌

ور شدى روح الامين هيزم كشش‌

ور تو بر خوانى هزاران بسمله‌

بر سر آن لقمه پرولوله‌

عاقبت خاصيتش ظاهر شود

نفس از آن لقمه ترا قاهر شود

در ره طاعت ترا بى‌جان كند

خانه‌ى دين ترا ويران كند

درد دينت گر بود اى مرد راه‌

چاره‌ى خود كن كه دينت شد تباه‌

از هوس بگذر رها كن كش و فش‌

پا ز دامان قناعت درمكش‌

گر نباشد جامه‌ى اطلس ترا

كهنه دلقى ساتر تن بس ترا

ور مزعفر نبودت با قند و مشك‌

خوش بود دوغ و پياز و نان خشك‌