كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٢٧٣ - ابراهيم

ابراهيم پس از سيرى ساختن دوران كودكى، بعوض اينكه رنگ محبط فاسد و زيستى خود را به خويشتن گيرد، در اثر فكر بلند و رأى صائب و نور وحى الهى دريافت كه پروردگار قابل ستايش يكى است و مانند ندارد، و آن پروردگار ساخته‌ى دست بت‌تراش نيست بلكه واجب الجود است و خالق تمام موجودات مى‌باشد و بر سراسر جهان احاطه و سيطره دارد و يگانه و عالم و قادر وحى و مريد و مدرك و سميع و بصير و متكلم و صادق است.

و بتهائى كه مردم مى‌تراشند و مى‌پرستند، در مقابل قدرت و اراده‌ى خالق يكتا زبون و ناچيزند

آرى ابراهيم به دوستى و شناختن پروردگار يكتا از تاريكى كفر و جهل به روشنائى ايمان و دانش راه يافته بود.

اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ.[١] خداست دوست آنان كه گرويدند، بيرون آورد ايشان را از تاريكيهاى كفر به روشنى ايمان»

و اين خواست خدا بود.

وَ لَقَدْ آتَيْنا إِبْراهِيمَ رُشْدَهُ مِنْ قَبْلُ وَ كُنَّا بِهِ عالِمِينَ‌.[٢] «و بتحقيق داديم ابراهيم را رشدش از پيش و بوديم به او دانايان»

بنابراين ابراهيم مصمم گرديد كه مردم غافل و گمراه بابل را بسوى خداى يكتا و قادر متعال رهنمون گردد

با اينكه ابراهيم قلبى آكنده از مهر الهى و ايمان كاملى بقدرت و عظمت پروردگار بزرگ داشت، ليكن خواهان بود كه حقايق بر وى آشكار شود و بدين ترتيب بصيرتش افزون گردد.

و با اينكه به برانگيخته شدن مردگان در سراى ديگر براى رسيدگى اعمال و كردار آنان مؤمن و معتقد بود، لكن مى‌خواست براى درك حقيقت رستاخيز بحجتى واضح دست يابد، ازاين‌روى از خداوند خود خواست كه به او نشان دهد

[١]- سوره‌ى بقره، آيه ٢٥٨.

[٢]- سوره‌ى انبياء، آيه ٥٢.