كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٩٠ - عروس توبه

رويت كه ز باده لاله مى‌رويد از او

وز تاب شراب ژاله مى‌رويد از او

دستى كه پياله‌يى ز دست تو گرفت‌

گر خاك شود پياله مى‌رويد از او

خواهم كه على رغم دل كافر تو

آئينه‌ى اسلام نهم در بر تو

آنگه ز تجلى رخت بنمايم‌

نورى كه بطور يافت پيغمبر تو

هر چند كه در حسن و ملاحت فردى‌

از تو بنماند در دل من دردى‌

سويت نكنم نگاه اى شمع اگر

پروانه من شوى و گردم گردى‌

اى هست وجود تو ز يك قطره منى‌

معلوم نمى‌شود كه تو چند منى‌

تا چند منى ز خود كه كو همچو منى‌

نيكو نبود منى ز يك قطره منى‌

تا از ره و رسم عقل بيرون نشوى‌

يك ذره از آنچه هستى افزون نشوى‌

[١] من عاقلم ار تو ليلى حان بينى‌

ديوانه‌تر از هزار مجنون نشوى‌

اى دل كه ز مدرسه بدير افتادى‌

وندر صف اهل زهد غير افتادى‌

الحمد كه كار را رساندى تو بجاى‌

صد شكر كه عاقبت بخير افتادى‌

اى دل قدمى براه حق ننهادى‌

شرمت بادا كه سست دور افتادى‌

صد بار عروس توبه را بستى عقد

نايافته كام از او، طلاقش دادى‌

يك لمعه ز روى ليليت بنمايم‌

عاقل باشم اگر تو مجنون نشوى‌