كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٤٠ - حكايت

حب آن رأس الخطيات آمدست‌

بين حب الشي‌ء و الشي‌ء فرق هست‌

سيب طعمش قوت دل مى‌دهد

گه ز رنگش طفل را دل مى‌جهد

عاقل آن را بهر قوت مى‌خورد

بهر رنگش طفل حسرت مى‌برد

پس مدار كارها عقلست، عقل‌

گر ندارى باور اينك راه نقل‌

عابدى از قوم اسرائيليان‌

در عبادت بود روزان و شبان‌

روى از لذات جسمى تافته‌

لذت جان در عبادت يافته‌

قطعه‌يى از ارض بود او را مكان‌

كز سراى خلد مى‌دادى نشان‌

صيت عابد رفت تا چرخ كبود

به سكه بودى در ركوع و در سجود

قدسيى از حال او شد با خبر

كرد اندر لوح اجر او نظر

ديدى اجرى بس حقير و بس قليل‌

سر او را خواست از رب جليل‌

وحى آمد كز براى امتحان‌

وقتى از اوقات با وى بگذران‌

پس ممثل گشت پيش او ملك‌

تا كند ظاهر عيارش بر محك‌

گفت عابد: كيستى احوال چيست؟

زانكه با ناجنس نتوان كرد زيست‌

گفت: مردى از علائق رسته‌يى‌

چون تو دل بر قيد طاعت بسته‌يى‌

حسن حالت ديدم و حسن مكان‌

آمدم تا با تو باشم يك‌زمان‌

گفت عابد آرى اين منزل خوشست‌

ليك با وى عيب زشتى نيز هست‌

عيب آن باشد كه آن زيبا علف‌

خود به خود صد حيف مى‌گردد تلف‌

از براى رب ما نبود حمار

اين علفها تا چرد فصل بهار

گفت قدسى: چونكه بشنيد اين مقال‌

نيست ربت را خرى، اى بى‌كمال‌

بود مقصود ملك از اين كلام‌

نفى خر اندر خصوص آن مقام‌

عابد اين فهميد، يعنى نيست خر

نه درينجا و نه در جاى دگر