كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ١٧٢ - حكايت

به خانه مى‌آورد.

چون شيخ آن سرگين را بديد از روى خجالت به مريدان خود گفت:

هر كس كه بنور عشق فروزان است شروع در خوردن كند مى‌داند كه اين چه لذت دارد!.

پس مريدان هر يك بتقليد يكديگر تعريف مى‌كردند، يكى مى‌گفت: كه بوى مشك بمشام من مى‌رسد!، ديگرى مى‌گفت: اگر عنبر باين خوشبوئى بود البته بصد برابر بطلا نمى‌دادند!، ديگرى مى‌گفت: هرگز شكر را باين چاشنى نديده‌ام!، بارى تا آن از سگ كمتران يك سبد سرگين را بخوردند و تعريف كردند شيخ با خود مى‌گفت كه هر كس از اين بچشد و دل خود را بد نكند باطن او البته صاف گردد و قوت گرسنگى و تشنگى بهم مى‌رساند!.

اى موش؟ نمى‌دانم در اين مدت كه در سلك صوفيان بوده‌اى از اين لقمه‌هاى لذيذ خورده‌يى يا نه؟!.

و باز حكايت ديگر:

حكايت‌

آورده‌اند كه روزى مريدى به نزد شيخى از مشايخ آن زمان رفت و گفت:

يا شيخ! زن من حامله است، مى‌ترسم كه دخترى بياورد، توقع اينكه دعا كنى كه از بركت انفاس شما، خداى تعالى پسرى كرامت كند.

شيخ گفت:

برو چند خربزه بسيار خوب با نان و پنير بياور تا اهل اللّه بخورند و در حق تو دعا كنند!.

آن مرد گفت: بچشم!.