كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ١٤٥ - تتمهى حكايت

آن پادشاه اين‌قدر خجالت از آن گفتگو كشيد كه قريب به مردن او شد

اى گربه بسيار درست مى‌آيد اين مقدمه با مقدمه‌ى من و تو، زيرا كه پادشاه را اين همه غم و غصه و سفر ديدن و از ديوان پادشاه عادل خجالت كشيدن همه بسبب آن طمع بود كه به‌آن دختر داشت.

تو نيز اى گربه. اگر به قورمه و يخنى طمع نمى‌كردى و مرا از دست نمى‌دادى انتظار و سرگردانى نداشتى.

گربه فرياد برآورد.

موش اين شعر را برخواند:

گربه بدست بر سر مى‌زد و مى‌گفت:

اگر در اين وقت ملك‌الموت مرا قبض روح مى‌كرد بهتر از اين گفتگوى تو بود، مرا گمان چنين بود كه چون بدر خانه‌ى تو آمدم با اين همه نيكى و مروت كه من در حق تو كردم، عاقبت تو هم نيكى در حق من خواهى كرد، اكنون معلوم من شد كه تو چه در خاطر دارى.

موش گفت:

اى گربه. نمى‌دانم چرا اين‌قدر كم‌حوصله‌يى؟.، در مصاحبت و رفاقت، خوش‌طبعى و دروغ و راست بسيار گفته مى‌شود و تو بر يك طريق ايستاده و همه را به راست حمل مى‌كنى، مشكل است كه رفاقت ما و تو بى‌رنجش خاطر بسر رود و اگر نه دو