كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٨٤ - درگه دوست

با دل گفتم به عالم كون و فساد

تا چند خورم غم تنم از پا افتاد

دل گفت تو نزديك به مرگى چه غمست‌

بيچاره كسى كه اين دم از مادر زاد

اى در طلب علوم در مدرسه چند

تحصيل اصول و حكمت و فلسفه چند

هر چيز بجز ذكر خدا وسوسه است‌

شرمى ز خدا بدار اين وسوسه چند

خوش آنكه صلاى جام وحدت در داد

خاطر ز رياضى و طبيعى آزاد

در منطقه فلك نزد دست خيال‌

در پاى عناصر سر فكرت ننهاد

ديدى كه بهائى چو غم از سر وا كرد

از مدرسه رفت و دير را مأوا كرد

مجموع كتابهاى علم رسمى‌

از هم بدريد و كاغذ حلوا كرد

او را كه دل از عشق مشوش باشد

هر قصه كه گويد همه دلكش باشد

تو قصه‌ى عاشقان همى كم شنوى‌

بشنو بشنو كه قصه‌شان خوش باشد

تا نيست نگردى ره هستت ندهند

اين مرتبه با همت پستت ندهند

چون شمع قرار سوختن گر ندهى‌

سر رشته روشنى به دستت ندهند

فردا كه محققان هر فن طلبند

حسن عمل از شيخ و برهمن طلبند

از آنچه دروده‌يى جوى نستانند

وز آنچه نكشته‌يى به خرمن طلبند

بر درگه دوست هر كه صادق برود

تا حشر ز خاطرش علائق برود

صدساله نماز عابد صومعه‌دار

قربان سر نياز عاشق برود