كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٥٨ - آه سحر

[١] چه خوش بودى از باده كهنه سال‌

شدى بر من خسته يكدم حلال‌

كه خالى كنم سينه را يك‌زمان‌

ز غمهاى پى‌درپى بيكران‌

رود محنت دهر از ياد من‌

شود شاد اين جان ناشاد من‌

به يادم نيايد بصد اضطراب‌

كلام برون از حد و از حساب‌

به افسون ز افسانه دل خوش كنم‌

مگر ضعف پيرى فرامش كنم‌

بميرم ز حسرت دگر يك نفس‌

رها كرده بينم سگى از مرس‌

غم و غصه را خاك بر سر كنم‌

دمى لذت عمر نو بركنم‌

ندانم درين دير بى‌انتظام‌

كه محنت كدامست و راحت كدام‌

بهائى دل از آرزوها بشو

كه من طالعت مى‌شناسم مگو

اگر باده گردد حلالت دمى‌

گريزد همان دم از آن خرمى‌

نيابى از آن جز غم و درد و رنج‌

بجز مار نايد به دستت ز گنج‌

فروبند لب را از اين قيل و قال‌

مكن جان من آرزوى محال‌

راه مقصد دور و پاى سعى لنگ‌

وقت همچون خاطر ناشاد تنگ‌

جذبه از عشق بايد بى‌گمان‌

تا شود طى هم زمان و هم مكان‌

روز از دود دلم تاريك و تار

شب چه روز آمد ز آه شعله بار

كارم از هندوى زلفش واژگون‌

روز من شب شد شبم روز از جنون‌

عادت ما نيست رنجيدن ز كس‌

گر بيازارد نگوئيمش كه بس‌

ور برآرد دود از بنياد ما

آه آتش بار نايد ياد ما

رخصت ار يابد ز ما آه سحر

هر دو عالم را كند زير و زبر