كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ١٨ - فصل فى ذم من يتفاخر بتقرب الملوك مع أنه بزعم الانخراط فى سلك اهل السلوك

عارفى از منعمى كرد اين سؤال‌

كاى ترا دل در پى مال و منال‌

سعى تو از بهر دنياى دنى‌

تا چه مقدار است اى مرد غنى‌

گفت بيرون است از حد شمار

كار من اينست در ليل و نهار

عارفش گفت اينكه بهرش در تكى‌

حاصلت زان چيست گفتا اندكى‌

آنچه مقصودست اى روشن ضمير

برنيايد زان مگر عشر عشير

گفت عارف آنكه هستى روز و شب‌

از پى تحصيل آن در تاب‌وتب‌

شغل آن را قبله‌ى خود ساختى‌

عمر خود را بر سر آن باختى‌

آنچه او مى‌خواستى واصل نشد

مدعاى تو از آن حاصل نشد

دار عقبى كان ز دنيا برترست‌

وز پى آن سعى خواجه كمترست‌

چون شود حاصل ترا چيزى از آن؟

من نگويم خود بگو اى نكته‌دان‌

نان و حلوا چيست دانى اى پسر؟

قرب شاهانست‌[٢] زين قرب الحذر

مى‌برد هوش از سر و از دل قرار

الفرار از قرب شاهان الفرار

فرخ آن كو رخش همت را بتاخت‌

كام ازين حلوا و نان شيرين نساخت‌

حيف باشد از تو اى صاحب سلوك‌

كاين همه نازى بتعظيم ملوك‌

قرب شاهان آفت جان تو شد

پايبند راه ايمان تو شد

جرعه‌يى از نهر قرآن نوش كن‌

آيه‌ى‌ لا تَرْكَنُوا را گوش كن‌

لذت تخصيص او وقت خطاب‌

آن كند كه نايد از صد خم شراب‌