كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٥ - فصل فى التأسف و الندامة على صرف العمر فيما لا ينفع فى القيامة و تأويل قول النبى

يعنى آن كس را كه نبود عشق يار

بهر او پالان و افسارى بيار

گر كسى گويد كه از عمرت همين‌

هفت روزى مانده و آن گردد يقين‌

تو درين يك هفته مشغول كدام‌

علم خواهى گشت اى مرد تمام‌

فلسفه يا نحو يا طب يا نجوم‌

هندسه يا رمل يا اعداد شوم‌

علم نبود غير علم عاشقى‌

ما بقى تلبيس ابليس شقى‌

علم فقه و علم تفسير و حديث‌[١]

هست از تلبيس ابليس خبيث‌

زان نگردد بر تو هرگز كشف راز

گر بود شاگرد تو صد فخر راز

هر كه نبود مبتلاى ماهرو

اسم او از لوح انسانى بشو

دل كه خالى باشد از مهر بتان‌

لته حيض به خون آغشته دان‌

سينه‌ى خالى ز مهر گلرخان‌

كهنه انبانى بود پراستخوان‌

سينه گر خالى ز معشوقى بود

سينه نبود كهنه صندوقى بود

تا بكى افغان و اشك بيشمار

از خدا و مصطفى شرمى بدار

از هيولا تا بكى اين گفتگوى‌

رو بمعنى آر و از صورت مگوى‌

دل كه فارغ شد ز مهر آن نگار

سنگ استنجاى شيطانش شمار

اين علوم و اين خيالات و صور[٢]

فضله‌ى شيطان بود بر آن حجر

تو بغير از علم عشق ار دل نهى‌

سنگ استنجا بشيطان مى‌دهى‌

شرم بادت زانكه دارى اى دغل‌

سنگ استنجاى شيطان در بغل‌

لوح دل از فضله شيطان بشوى‌

اى مدرس درس عشقى هم بگوى‌

چند و چند از حكمت يونانيان‌

حكمت ايمانيان را هم بدان‌[٣]

چند زين فقه و كلام بى‌اصول‌

مغز را خالى كنى اى بو الفضول‌