كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ١٥ - حكايت على سبيل التمثيل

مرد عابد زين سخن مدهوش شد

دست را بر سر زد و از هوش شد

اى سگ نفس بهائى ياد گير

اين قناعت‌[١] از سگ آن گبر پير

نان و حلوا چيست اى شوريده سر

متقى خود را نمودن بهر زر

دعوى زهد از براى عزّ و جاه‌

لاف تقوى از پى تعظيم شاه‌

تو نپندارى كزين لاف و دروغ‌

هرگز افتد نان تلبيست به دوغ‌

خرده‌بينانند در عالم بسى‌

واقفند از كار و بار هر كسى‌

زيركانند از يسار و از يمين‌

از پى رد و قبول اندر كمين‌

با همه خود بينى و كبر و منى‌

لاف تقوى و عدالت مى‌زنى‌

سر بسر كار تو در ليل و نهار

سعى در تحصيل جاه و اعتبار

دين‌فروشى از پى نان حرام‌[٣]

مكر و حيله بهر تسخير عوام‌

خوردن مال شهان با زرق و شيد

گاه خبث عمر و گاهى خبث زيد

وين عدالت با وجود اين صفات‌

هست دائم برقرار و بر ثبات‌

بر سرش داخل نگردد لا و ليس‌

اين عدالت هست كوه بو قبيس‌

مى‌نيابد اختلال از هيچ چيز

چون وضوى محكم بى‌بى تميز

بود در شهر هرى بيوه‌زنى‌

كهنه رندى حيله‌سازى‌[٤] پرفنى‌