كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ١٣ - حكايت حكاية العابد الذى قل الصبر لديه فتفوق الكلب عليه

بر همين منوال حالش مى‌گذشت‌

نامدى زان كوه هرگز سوى دشت‌

از قضا يك شب نيامد آن رغيف‌[١]

شد ز جوع آن پارسا زار و نحيف‌

كرد مغرب را ادا وانگه عشاء[٢]

دل پر از وسواس در فكر عشاء[٣]

به سكه بود از بهر قوتش اضطراب‌

نه عبادت كرد عابد شب، نه خواب‌

صبح چون شد زان مقام دلپذير

بهر قوتى آمد آن عابد به زير

بود يك قريه بقرب آن جبل‌

اهل آن قريه همه گبر و دغل‌

عابد آمد بر در گبرى ستاد

گبر او را يك دو نان جو بداد

بستد آن نان را و شكر او بگفت‌

وز وصول طعمه‌اش خاطر شكفت‌

كرد آهنگ مقام خود دلير

تا كند افطار ز آن خبز شعير[٤]

در سراى گبر بد گرگين سگى‌

مانده از جوع استخوانى و رگى‌

پيش او گر خط[٥] پرگارى كشى‌

شكل نان بيند بميرد از خوشى‌

بر زبان گر بگذرد لفظ خبر

خبز پندارد رود هوشش ز سر

كلب در دنبال‌[٦] عابد بو گرفت‌

آمدش دنبال و رخت او گرفت‌

ز آن دو نان عابد يكى پيشش فكند

پس روان شد تا نيابد زو گزند

سگ بخورد آن نان وز پى آمدش‌

تا مگر بار دگر آزاردش‌

عابد آن نان‌[٧] دگر دادش روان‌[٨] تا كه از آزار او يابد امان‌